Λεπτομέρειες

Δημοσιεύθηκε : 27 Ιουλίου 2026

Εμφανίσεις: 382

Στη Βουλή κατατέθηκε το νομοσχέδιο του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας που αναδιοργανώνει τον χάρτη των υδάτων, επεκτείνοντας τη χωρική αρμοδιότητα της ΕΥΔΑΠ. Πίσω όμως από τους διακηρυγμένους στόχους για εκσυγχρονισμό, η εφαρμογή των διατάξεων στον Δήμο Φυλής αποκαλύπτει μια σειρά από οικονομικά, διοικητικά και νομικά ερωτηματικά, με τελικό αποδέκτη τον ίδιο τον καταναλωτή.

Κομβικό σημείο αποτελεί το δικαίωμα εξαίρεσης (opt-out), που επιτρέπει στον Δήμο να διατηρήσει την κυριότητα των υποδομών, εισπράττοντας από την ΕΥΔΑΠ τέλος χρήσης και παραχώρησης του δικτύου. Ωστόσο, το τέλος αυτό συνιστά λειτουργικό κόστος για την εταιρεία, το οποίο —μέσω των εγκρίσεων τιμολογίων από τη Ρυθμιστική Αρχή Αποβλήτων, Ενέργειας και Υδάτων (ΡΑΑΕΥ)— νομοτελειακά μετακυλίεται στους λογαριασμούς. Την ώρα που οι πολίτες βλέπουν ήδη υπέργκες αυξήσεις στα τέλη ύδρευσης 40%, καλούνται ουσιαστικά να χρηματοδοτήσουν τα νέα έσοδα του Δήμου μέσα από την κατανάλωση ενός βασικού αγαθού.

Ταυτόχρονα, η μεταβίβαση της διαχείρισης και συντήρησης των δικτύων στην ΕΥΔΑΠ αναδιαμορφώνει το διοικητικό τοπίο, προσφέροντας παράλληλα στον Δήμο Φυλής μια σημαντική ευκαιρία για τον δραστικό περιορισμό του μισθολογικού του κόστους. Με τη μεταφορά της σχετικής αρμοδιότητας στον νέο φορέα, η παραμονή του αντίστοιχου τεχνικού προσωπικού στον Δήμο παύει να αιτιολογείται διοικητικά και νομικά, καθώς εκλείπει πλέον το φυσικό αντικείμενο της αποστολής του. Υπό αυτό το πρίσμα, η πλήρης απορρόφηση των 59 εργαζομένων της ύδρευσης από την ΕΥΔΑΠ συνιστά την πλέον ενδεδειγμένη επιλογή, επιτρέποντας στον Δήμο να αξιοποιήσει γόνιμα το νέο πλαίσιο για τη μόνιμη αποσυμφόρηση του προϋπολογισμού του.

Το οξύμωρο της όλης νομοθετικής πρωτοβουλίας συμπληρώνεται από την απουσία ουσιαστικής ανταποδοτικότητας. Σε μια περιοχή επιβαρυμένη διαχρονικά από τη λειτουργία του ΧΥΤΑ, τα όποια νέα έσοδα από το «ενοίκιο» των δικτύων θα έπρεπε θεσμικά να μεταφράζονται σε άμεση και γενναία ελάφρυνση των δημοτών, όπως μέσω της δραστικής μείωσης των λοιπών δημοτικών τελών.

Στην πράξη, η ρύθμιση αυτή κινδυνεύει να εξελιχθεί σε μια άδικη εξίσωση για τον δημότη Φυλής: το Κράτος συγκεντρώνει τις υποδομές, ο Δήμος διασφαλίζει νέα έσοδα, και ο καταναλωτής καλείται απλώς να πληρώσει το μάρμαρο.

Λεπτομέρειες

Δημοσιεύθηκε : 25 Ιουλίου 2026

Εμφανίσεις: 467

Αυτό που συμβαίνει καθημερινά στα ελληνικά φαρμακεία δεν είναι απλώς γραφειοκρατικό αλαλούμ. Είναι ένας στεγνός εμπαιγμός, μια θεσμοθετημένη ληστεία σε βάρος των πολιτών που πληρώνουν μια ζωή ασφαλιστικές εισφορές για να εισπράττουν αδιαφορία, κρυφά χαράτσια και οικονομικό αδιέξοδο.

Το παράδειγμα ενός κοινού αντιβιοτικού, είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου. Με λιανική τιμή στα 11,08 ευρώ, ο ΕΟΠΥΥ «αναγνωρίζει» ως ασφαλιστική τιμή μόλις τα 7,20 ευρώ. Ο ασφαλισμένος πληρώνει το 25% της ασφαλιστικής τιμής (1,80€), ολόκληρη τη καπέλο-διαφορά των 3,88€, συν το υποχρεωτικό χαράτσι του 1€ για τη συνταγή. Στο γκισέ, το φάρμακο των 11,08€ του κοστίζει 6,68 ευρώ από την τσέπη του. Δηλαδή, αντί για το ονομαστικό 25%, ο ασφαλισμένος καλείται να πληρώσει στην πράξη το 60,3% της συνολικής τιμής του φαρμάκου!

Αν προσθέσει κανείς και τα 10 ευρώ της ελάχιστης επίσκεψης στον γιατρό —καθώς τα δημόσια ραντεβού είναι άφαντα— το συνολικό κόστος φτάνει τα 16,68 ευρώ. Ο ασφαλισμένος δηλαδή πληρώνει 5,60 ευρώ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ από όσο κάνει το φάρμακο αν το αγόραζε απευθείας!

Και αν αυτό συμβαίνει σε ένα φάρμακο των 11 ευρώ, τι γίνεται στα ακριβότερα;

Εδώ η κατάσταση μετατρέπεται σε εφιάλτη. Το μοντέλο αυτό αντανακλάται σχεδόν στο σύνολο της φαρμακευτικής αγοράς. Σε φάρμακα για χρόνιες παθήσεις, καρδιολογικά, διαβήτη, αναπνευστικά ή βαριές λοιμώξεις, όπου οι λιανικές τιμές εκτοξεύονται στα 50, 80 ή 120 ευρώ, η «ψαλίδα» μεταξύ λιανικής και ασφαλιστικής τιμής γίνεται χαώδης.

Εκεί, η υποτιθέμενη «συμμετοχή 25%» είναι ένα τεράστιο ψέμα: ο ασθενής καλείται να πληρώσει 30, 40 ή και 50 ευρώ πραγματική επιβάρυνση για μία και μόνο μηνιαία θεραπεία! Για έναν συνταξιούχο των 600 ευρώ ή έναν μισθωτό που χρειάζεται 3-4 διαφορετικά σκευάσματα το μήνα, το προσχηματικό «ταμείο» μετατρέπεται σε θηλιά στον λαιμό.

Το πιο εξοργιστικό είναι ο βίαιος εγκλωβισμός του πολίτη:

• Δεν μπορεί να προσπεράσει τη συνταγογράφηση, αφού τα περισσότερα φάρμακα απαιτούν υποχρεωτικά ιατρική γνωμάτευση βάσει νόμου.
• Δεν γλιτώνει το χαράτσι, αφού οι λιανικές τιμές των εταιρειών αυξάνονται, ενώ οι τιμές αναφοράς του ΕΟΠΥΥ μένουν καθηλωμένες για να φορτώνεται τη διαφορά ο ασθενής.

Αυτό το αλισβερίσι είναι συνειδητή πολιτική επιλογή. Οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι καταβάλλουν κάθε μήνα βαριές εισφορές υγείας.

Όταν τα δημόσια νοσοκομεία υποστελεχώνονται, τα δωρεάν ραντεβού εξαντλούνται εντός λεπτών, ο ασθενής πληρώνει το γιατρό, πληρώνει τη συμμετοχή, πληρώνει τη διαφορά τιμής και πληρώνει μέχρι και το ίδιο το χαρτί της συνταγής, η δημόσια υγεία μετατρέπεται πλέον εκ των πραγμάτων σε ιδιωτική. Το ερώτημα που τίθεται επιτακτικά προς την πολιτεία είναι απλό: Ποιο είναι το νόημα της υποχρεωτικής ασφάλισης, όταν ο πολίτης καλείται να πληρώνει ξανά και ξανά για να έχει πρόσβαση στα στοιχειώδη;