Λεπτομέρειες

Δημοσιεύθηκε : 29 Ιουλίου 2026

Εμφανίσεις: 18

Η Ευρώπη αυτή την περίοδο βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή. Η οικονομία ανακάμπτει, αλλά όχι με τον ρυθμό που περίμεναν πολλοί — και τα προβλήματα παραμένουν. Οι πολίτες νιώθουν την πίεση από τις τιμές, οι κυβερνήσεις προσπαθούν να ισορροπήσουν μεταξύ στήριξης των νοικοκυριών και ελέγχου των ελλειμμάτων, ενώ οι επενδύσεις για την πράσινη μετάβαση προχωρούν αλλά αργά.

Ανάπτυξη και διαφορές Η συνολική ανάπτυξη στην Ευρώπη είναι μέτρια. Κάποιες χώρες που βασίζονται στη βιομηχανία και στις εξαγωγές κινούνται καλύτερα. Άλλες, πιο εξαρτημένες από τον τουρισμό ή τις εισαγωγές ενέργειας, δυσκολεύονται. Αυτό δημιουργεί ανομοιογενή εικόνα: δεν υπάρχει μια «Ευρώπη» που να νιώθει τα ίδια. Οι ανισότητες ανάμεσα στις χώρες πιέζουν για στοχευμένες πολιτικές.

Πληθωρισμός και επιτόκια Οι τιμές γενικά έχουν μειωθεί από τα πολύ υψηλά των προηγούμενων χρόνων, αλλά παραμένουν σε επίπεδα που ανησυχούν. Τα τρόφιμα και η ενέργεια κοστίζουν ακόμα περισσότερο σε πολλές περιοχές. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα παρακολουθεί τα στοιχεία και κρατάει τα επιτόκια ψηλά για να περιορίσει τον πληθωρισμό, αλλά δεν αποκλείει μικρές προσαρμογές αν χρειαστεί.

Αγορά εργασίας Η ανεργία είναι χαμηλότερη σε σχέση με τα χρόνια της κρίσης, αλλά λείπουν εξειδικευμένοι εργαζόμενοι σε τομείς όπως η τεχνολογία και η παραγωγή. Οι μισθοί ανεβαίνουν σε κλάδους με έλλειψη προσωπικού, κάτι που πιέζει περαιτέρω τις τιμές υπηρεσιών. Η γήρανση του πληθυσμού και η ανάγκη για μετανάστες με δεξιότητες είναι εμφανή προβλήματα.

Ενέργεια και υποδομές Η Ευρώπη έχει μειώσει την εξάρτηση από ρωσικό αέριο, αλλά η ενεργειακή ασφάλεια παραμένει ευαίσθητη σε γεωπολιτικά γεγονότα. Οι επενδύσεις σε ανανεώσιμες πηγές και σε αποθήκευση ενέργειας αυξάνονται, όμως χρειάζονται πιο γρήγοροι ρυθμοί και μεγαλύτερες δημόσιες δαπάνες για να καλυφθούν τα κενά.

Δημοσιονομική εικόνα Κυβερνήσεις με περιορισμένους πόρους διστάζουν να αυξήσουν υπερβολικά τις δαπάνες, ενώ άλλες υιοθετούν πιο επεκτατική πολιτική για να στηρίξουν την κατανάλωση και τις ευάλωτες ομάδες. Οι επενδύσεις σε υποδομές και πράσινη τεχνολογία θεωρούνται επείγουσες, αλλά τα διαθέσιμα χρήματα δεν αρκούν παντού.

Κίνδυνοι μπροστά Οι βασικοί κίνδυνοι για την Ευρώπη είναι τρεις: νέα γεωπολιτικά σοκ που μπορεί να ανεβάσουν ξανά τις τιμές ενέργειας, επιβράδυνση της παγκόσμιας ζήτησης που θα πλήξει τις εξαγωγές, και πιέσεις στα κρατικά δημοσιονομικά που μπορεί να οδηγήσουν σε κρίσεις σε αδύναμες οικονομίες. Αν κάποιο από αυτά συμβεί, η ανάκαμψη θα γίνει πιο αργή ή και αναιρέσιμη.

Τι πρέπει να γίνει Απαιτούνται συντονισμένες πολιτικές σε ευρωπαϊκό επίπεδο: επιτάχυνση επενδύσεων σε ΑΠΕ και δίκτυα, στοχευμένη στήριξη για ευάλωτα νοικοκυριά, προγράμματα κατάρτισης για νέες δεξιότητες και μέτρα για να διασφαλιστεί η σταθερότητα των χρηματοπιστωτικών αγορών. Η ισορροπία μεταξύ στήριξης και δημοσιονομικής ευθύνης είναι δύσκολη, αλλά αναγκαία.

Η Ευρώπη είναι σε σωστή κατεύθυνση, αλλά ο δρόμος είναι ανηφορικός. Με σωστές αποφάσεις και γρήγορη δράση στις επενδύσεις και στην αγορά εργασίας, η ανάκαμψη μπορεί να γίνει βιώσιμη και δίκαιη — αλλιώς οι ανισότητες και οι κίνδυνοι θα μεγαλώσουν.

Λεπτομέρειες

Δημοσιεύθηκε : 14 Ιουλίου 2026

Εμφανίσεις: 429

Πώς εξαφανίζονται εκατομμύρια ευρώ από τα δημόσια ταμεία

Στο μικροσκόπιο των φορολογικών αρχών βρίσκονται κυκλώματα που χρησιμοποιούν την αποκαλούμενη «απάτη καρουζέλ» για να υφαρπάζουν ποσά εκατομμυρίων μέσω παράνομων συναλλαγών ΦΠΑ. Πρόκειται για ένα σύνθετο σύστημα εικονικών εμπορικών πράξεων, στο οποίο εταιρείες δημιουργούνται και εξαφανίζονται μέσα σε λίγους μήνες, αφήνοντας πίσω τους τεράστιες φορολογικές ζημιές.

Η συγκεκριμένη μορφή απάτης αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα για τις φορολογικές διοικήσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς εκμεταλλεύεται τους κανόνες του ενδοκοινοτικού εμπορίου και τις απαλλαγές ΦΠΑ μεταξύ των κρατών-μελών.

Πώς λειτουργεί η «απάτη καρουζέλ»

Το κύκλωμα βασίζεται στη δημιουργία μιας αλυσίδας εταιρειών που πραγματοποιούν διαδοχικές αγοραπωλησίες προϊόντων, με στόχο την παράνομη είσπραξη ή επιστροφή ΦΠΑ.

1. Μια εταιρεία αγοράζει προϊόντα από άλλη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης χωρίς να πληρώσει ΦΠΑ, καθώς οι ενδοκοινοτικές συναλλαγές απαλλάσσονται από τον φόρο.
2. Στη συνέχεια πουλά τα προϊόντα σε άλλη εταιρεία, χρεώνοντας κανονικά τον ΦΠΑ.
3. Η εταιρεία αυτή εισπράττει τον ΦΠΑ από τον πελάτη, αλλά αντί να τον αποδώσει στο Δημόσιο, εξαφανίζεται. Για τον λόγο αυτό ονομάζεται «εξαφανισμένος έμπορος» (missing trader).
4. Τα προϊόντα συνεχίζουν να μεταπωλούνται μέσω άλλων εταιρειών, πολλές φορές σε διαφορετικές χώρες.
5. Στο τέλος, κάποια εταιρεία ζητά επιστροφή ΦΠΑ, ενώ στην πραγματικότητα ο φόρος δεν έχει ποτέ καταβληθεί.

Ένα απλό παράδειγμα

Μια εταιρεία στη Γερμανία πουλά κινητά τηλέφωνα σε ελληνική εταιρεία χωρίς ΦΠΑ.

Η ελληνική εταιρεία τα μεταπωλεί σε άλλη επιχείρηση με ΦΠΑ 24%. Εισπράττει τον φόρο, αλλά δεν τον αποδίδει ποτέ στο Δημόσιο και εξαφανίζεται.

Στη συνέχεια τα ίδια προϊόντα μπορεί να περάσουν από άλλες εταιρείες και να επιστρέψουν στην ευρωπαϊκή αγορά, δημιουργώντας έναν κύκλο συναλλαγών που μοιάζει με «καρουζέλ».

Ο όρος προέρχεται από την κυκλική κίνηση των προϊόντων και των τιμολογίων ανάμεσα σε εταιρείες και χώρες. Ουσιαστικά δημιουργείται ένας τεχνητός κύκλος εμπορικών πράξεων, όπου ο πραγματικός στόχος δεν είναι η πώληση προϊόντων αλλά η παράνομη απόκτηση χρημάτων από τον ΦΠΑ.

Η «απάτη καρουζέλ» θεωρείται ένα από τα πιο εξελιγμένα μοντέλα φορολογικής απάτης, καθώς εκμεταλλεύεται την πολυπλοκότητα των διεθνών συναλλαγών και απαιτεί συνεργασία πολλών χωρών για τον εντοπισμό και την αντιμετώπισή της.

Λεπτομέρειες

Δημοσιεύθηκε : 13 Ιουλίου 2026

Εμφανίσεις: 231

Του Αλφρέδου Α.

Όταν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και οι εγχώριοι οικονομικοί αναλυτές δημοσιεύουν τις εκθέσεις τους, η εικόνα της Ελλάδας μοιάζει ιδανική. Μιλούν για «δημοσιονομική υγεία», εντυπωσιακή μείωση του δημόσιου χρέους, πρωτογενή πλεονάσματα-ρεκόρ και μια οικονομία που επιδεικνύει ανθεκτικότητα. Αυτή είναι η Ελλάδα των αριθμών, των τραπεζικών ισολογισμών και της επενδυτικής βαθμίδας.

Υπάρχει όμως και η άλλη Ελλάδα. Η Ελλάδα των ανθρώπων της, που 15 χρόνια τώρα παρακολουθούν τη ζωή τους να περνά μέσα από συμπληγάδες. Για τη συντριπτική πλειονότητα των πολιτών, οι πανηγυρισμοί για την «ανάπτυξη» ακούγονται σαν ειρωνεία, καθώς η καθημερινή πραγματικότητα συνθέτει ένα σκηνικό απόγνωσης: φτώχεια, ακρίβεια παντού και μια ποιότητα ζωής που υποβαθμίζεται συνεχώς, χωρίς καμία ορατή προοπτική βελτίωσης.

Η μεγαλύτερη πληγή σήμερα είναι το κόστος διαβίωσης. Οι αυξήσεις που δίνονται στους μισθούς είναι απλά ψίχουλα μπροστά στον πραγματικό πληθωρισμό των τροφίμων, της ενέργειας και των ενοικίων. Όταν το μισό εισόδημα φεύγει πριν καν μπει ο μήνας μόνο για τη στέγαση και τους λογαριασμούς, η λέξη «αποταμίευση» έχει διαγραφεί από το ελληνικό λεξιλόγιο. Την ίδια στιγμή, το κοινωνικό κράτος καταρρέει. Η δημόσια υγεία έχει μετατραπεί σε ένα πανακριβο προνόμιο. Για να χειρουργηθείς ή να εξεταστείς έγκαιρα, είτε πρέπει να περιμένεις μήνες σε ατέλειωτες λίστες ντροπής είτε να πληρώσεις αδρά από την άδεια τσέπη σου στον ιδιωτικό τομέα.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η κοινωνία έχει χωριστεί ξεκάθαρα σε δύο ταχύτητες. Από τη μία πλευρά, οι μόνοι που καταφέρνουν να κρατήσουν κάπως το κεφάλι πάνω από το νερό είναι τα ζευγάρια των δημοσίων υπαλλήλων. Με δύο σταθερούς, μόνιμους και σίγουρους μισθούς, έχουν το προνόμιο της προβλεψιμότητας, της πρόσβασης σε δανεισμό και της ασφάλειας ότι το αύριο δεν θα τους επιφυλάσσει μια απόλυση.

Από την άλλη πλευρά βρίσκεται ο ιδιωτικός τομέας, ο οποίος για ακόμη μια φορά πληρώνει ολόκληρο το μάρμαρο της ελληνικής οικονομίας. Ο ιδιωτικός υπάλληλος είναι ο μεγάλος, ανώνυμος αιμοδότης. Είναι αυτός που έρχεται αντιμέτωπος με την εργασιακή ανασφάλεια, τα εξαντλητικά ωράρια, τις απλήρωτες υπερωρίες και τη μόνιμη απειλή της ανεργίας. Και το πιο προκλητικό; Είναι αυτός στον οποίο το ΔΝΤ κουνάει το δάχτυλο, ζητώντας «συγκράτηση μισθών» για να μην αυξηθεί ο πληθωρισμός, την ίδια ώρα που το Ταμείο κάνει τα στραβά μάτια στις ανεξέλεγκτες, δισεκατομμυρίων δαπάνες των υπουργείων, της Βουλής και του βαθιού πελατειακού κράτους.

Το συμπέρασμα είναι σκληρό αλλά αληθινό: Η Ελλάδα δεν υποφέρει από έλλειψη χρημάτων, αλλά από την κατανομή τους. Όσο η ανάπτυξη της χώρας στηρίζεται στην υποτίμηση της εργασίας, στην ανοχή των ολιγοπωλίων και στην οικονομική εξόντωση του ιδιωτικού τομέα, το «success story» θα αφορά μόνο τους λίγους. Για τους πολλούς, η πορεία της ζωής θα συνεχίσει να μετριέται με το άγχος της επιβίωσης μέχρι την επόμενη Δευτέρα.