- Λεπτομέρειες
- Εμφανίσεις: 585
Η πρόσφατη ανακοίνωση για δωρεάν εξετάσεις στα Άνω Λιόσια, υπό τον προσωπικό συντονισμό πολιτικών στελεχών αντί για τις αρμόδιες υγειονομικές αρχές, εγείρει σοβαρά ερωτήματα για την ουσία της παρεχόμενης κοινωνικής πολιτικής.
Μια τρίωρη δράση σε ένα πνευματικό κέντρο, όσο σημαντική κι αν είναι για όσους προλάβουν να εξεταστούν, στερείται του βάθους που απαιτεί μια σοβαρή υγειονομική πολιτική. Η πρόληψη δεν είναι μια «στιγμιαία φωτογραφία» σε μια ενοριακή αίθουσα· είναι μια διαρκής διαδικασία που απαιτεί ιατρικό ιστορικό, παρακολούθηση και συνέχεια. Η επιλογή του χώρου και ο περιορισμένος χρόνος υποδηλώνουν ότι ο στόχος είναι η δημιουργία μιας εικόνας «κοσμοσυρροής», παρά η ουσιαστική θωράκιση της υγείας του πληθυσμού.
Η Υποβάθμιση του Κέντρου Υγείας Άνω Λιοσίων
Σε μια περίοδο που το Κέντρο Υγείας Άνω Λιοσίων, η κατεξοχήν θεσμική δομή πρωτοβάθμιας φροντίδας της περιοχής, βρίσκεται στο επίκεντρο της δικαιολογημένης ανησυχίας των πολιτών λόγω ελλείψεων και δομικών προβλημάτων, τέτοιες αποσπασματικές δράσεις αποκτούν μια προκλητική διάσταση. Το βασικό ερώτημα δεν είναι αν οι πολίτες χρειάζονται δωρεάν εξετάσεις —φυσικά και τις χρειάζονται— αλλά γιατί αυτές δεν παρέχονται εντός του Κέντρου Υγείας, με μόνιμο προσωπικό και σταθερό ωράριο, 365 ημέρες τον χρόνο.
Η μετατροπή της ιατρικής πρόληψης σε «περιοδεύοντα θίασο» που φιλοξενείται σε ενοριακές αίθουσες για λίγες ώρες, με τη σφραγίδα πολιτικών γραφείων, αποτελεί την απόλυτη ομολογία αποτυχίας του συστηματικού σχεδιασμού. Αντί να θωρακίζεται το Κέντρο Υγείας του Δήμου μας, ώστε να αποτελεί το ασφαλές καταφύγιο κάθε ασθενούς, επιλέγεται η οδός των επικοινωνιακών πυροτεχνημάτων που συντηρούν την κουλτούρα της «εξυπηρέτησης» και της πολιτικής μεσιτείας. Η υγεία των κατοίκων της Δυτικής Αττικής δεν είναι υπόθεση ολιγόωρης φιλανθρωπίας, αλλά θεμελιώδες δικαίωμα που υπηρετείται μόνο μέσα από ισχυρές, στελεχωμένες και αξιοπρεπείς δημόσιες δομές. Κάθε προσπάθεια υποκατάστασης των μόνιμων δομών από προσωρινά πολιτικά «περίπτερα» εξετάσεων, δεν είναι κοινωνική πολιτική, αλλά η επικοινωνιακή διαχείριση της ίδιας της υποβάθμισης του ΕΣΥ.
- Λεπτομέρειες
- Εμφανίσεις: 831
Για να μπει επιτέλους μια τάξη στην πραγματικότητα — γιατί δεν ξαναγράφεται με φωτογραφίες και καθυστερημένες παρουσίες:
Για χρόνια, το τοπικό ιατρείο Άνω Λιοσίων έμεινε χωρίς την ουσιαστική στήριξη που άξιζε. Δεν υπήρχε πίεση, δεν υπήρχε διεκδίκηση, δεν υπήρχε παρουσία από όσους σήμερα σπεύδουν να εμφανιστούν ως «σωτήρες».
Να είμαστε ξεκάθαροι: η Αγγελική Παπαδάτου ήταν αυτή που αγωνίστηκε διαχρονικά και με συνέπεια για την ενίσχυση του ιατρείου. Με επιμονή, με παρουσία, με πραγματική διάθεση προσφοράς — όχι με κινήσεις εντυπωσιασμού της τελευταίας στιγμής.
Η εξέλιξη που βλέπουμε σήμερα δεν ήρθε τυχαία. Ήρθε όταν υπήρξε ανταπόκριση από την Αναπληρώτρια Υπουργό Υγείας Ειρήνη Αγαπηδάκη, σε ένα αίτημα που είχε ήδη τεθεί και υποστηριχθεί με συνέπεια.
Και εδώ τελειώνουν τα προσχήματα: άλλοι έδωσαν τον αγώνα όλα αυτά τα χρόνια και άλλοι εμφανίζονται τώρα, εκ των υστέρων, για να φωτογραφηθούν δίπλα στο αποτέλεσμα. Η κοινωνία δεν έχει κοντή μνήμη — γνωρίζει ποιος ήταν παρών όταν δεν υπήρχε προβολή και ποιος όχι.
Η ευθύνη πλέον είναι σαφής: λιγότερες εικόνες και περισσότερη ουσία. Οι ανάγκες της τοπικής κοινωνίας δεν καλύπτονται με αναρτήσεις, αλλά με συνέπεια, δουλειά και πραγματική παρουσία — εκεί που κρίνονται όλα.
- Λεπτομέρειες
- Εμφανίσεις: 464
Σε μια περίοδο που τα νοικοκυριά δοκιμάζονται, οι αποφάσεις για αυξήσεις σε βασικά αγαθά, όπως το νερό, δεν μπορούν να λαμβάνονται χωρίς σαφή αιτιολόγηση και αίσθημα δικαιοσύνης. Η κοινωνία αντέχει μόνο όταν υπάρχει ισονομία.
Οι πολίτες καλούνται για ακόμη μία φορά να σηκώσουν το βάρος αυξήσεων, την ώρα που παραμένουν ανοιχτά κρίσιμα ζητήματα: απώλειες εσόδων, ανεξέλεγκτες καταναλώσεις, ανεπαρκής έλεγχος και αδυναμία είσπραξης οφειλών.
Δεν είναι δυνατόν να μετακυλίεται συνεχώς το κόστος σε εκείνους που πληρώνουν κανονικά, επειδή το σύστημα δεν μπορεί —ή δεν θέλει— να αντιμετωπίσει τη σπατάλη και την εισφοροδιαφυγή. Η δικαιοσύνη στα τιμολόγια δεν είναι θεωρία· είναι προϋπόθεση κοινωνικής συνοχής.
Την ίδια στιγμή, ένα ακόμη ερώτημα παραμένει αναπάντητο: πού είναι τα αντισταθμιστικά;
Μια περιοχή που σηκώνει διαχρονικά το βάρος κρίσιμων υποδομών για ολόκληρη την Αττική, δικαιούται ουσιαστική ελάφρυνση και στήριξη — όχι επιπλέον επιβαρύνσεις. Η ισορροπία μεταξύ υποχρεώσεων και ανταποδοτικότητας έχει χαθεί.
Οι πολίτες δεν αρνούνται να συμβάλουν — αρνούνται όμως να πληρώνουν για τις αδυναμίες ενός συστήματος που δεν λειτουργεί δίκαια. Αν δεν μπει τάξη, αν δεν υπάρξει έλεγχος και αν δεν αποδοθούν τα αντισταθμιστικά που αναλογούν, τότε η συζήτηση για αυξήσεις δεν είναι απλώς άδικη — είναι προκλητική.
