Η Ευρώπη, που για δεκαετίες προβάλλει τη δημοκρατία, την κοινωνική δικαιοσύνη και την αλληλεγγύη ως θεμελιώδεις αξίες της, βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη με μια βαθιά κρίση εμπιστοσύνης. Εκατομμύρια πολίτες βλέπουν το εισόδημά τους να εξανεμίζεται και το μέλλον τους να γίνεται όλο και πιο αβέβαιο. Την ίδια ώρα, η πολιτική ελίτ διατηρεί τα προνόμιά της, ενώ σκάνδαλα και ερωτήματα για τη διαχείριση δημόσιου χρήματος ενισχύουν την οργή. Και μέσα σε αυτό το κλίμα, η πολεμική κλιμάκωση γεννά ένα αμείλικτο ερώτημα. Μήπως ο πόλεμος γίνεται το άλλοθι για την πολιτική και οικονομική χρεοκοπία των κυβερνώντων και το μέσο για να παραμείνουν στην εξουσία;
Μια Ευρώπη βυθισμένη στα σκάνδαλα
Φαίνεται ότι η παράκρουση είναι παντού. Γιατί, αντί για ηγεσία, έχουμε πολιτικούς εκκαθαριστές σε όλα τα κράτη-μέλη που έχουν βγάλει τις χώρες τους στο σφυρί και την ίδια ώρα τρώνε με χρυσά κουτάλια από τις διάφορες “δουλίτσες” που κάνουν στην υγεία των κορόιδων. Και όλα αυτά τα ονομάζουν “δημοκρατική διακυβέρνηση".
Τι μπορούμε να πούμε για αυτή την Ευρώπη, όταν επικεφαλής της έχουμε μια διεφθαρμένη χαμαιλέοντα, της πολιτικής, που το μόνο που φαίνεται να γνωρίζει είναι πώς να κόβει επιταγές στον Ζελένσκι και μέσω της Ουκρανίας, να γίνεται κατάχρηση και ξέπλυμα Ευρωπαϊκού χρήματος από τα εμβόλια, απευθείας αναθέσεις και πόσα άλλα δισεκατομμύρια που θα έπρεπε να πηγαίνουν στις ρημαγμένες από τις πολιτικές τους κοινωνίες.
Έχουν καταστρέψει τα πάντα
Έχουν καταστρέψει τα πάντα. Τι έχει μείνει όρθιο, από την παιδεία, την περίθαλψη, τη γεωργία, τις δημόσιες υπηρεσίες ή, τέλος πάντων, από ό,τι λειτουργούσε μέχρι σήμερα; Το μέλλον προμηνύεται ζοφερό, αν όχι ανύπαρκτο, για όλους μας.
Η σκόπιμη καταστροφή του εκπαιδευτικού συστήματος μιας χώρας επιτρέπει τη δημιουργία γενεών ηλιθίων, επισφαλών, πιθήνιων και χειραγωγήσιμων. Αυτό γίνεται τώρα στη Γαλλία, αυτό γίνεται σε όλες τις χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η σκόπιμη αποδυνάμωση των συνθηκών διαβίωσης του πληθυσμού, με τη μείωση της αγοραστικής δύναμης, τη στεγαστική ανασφάλεια, τη μαζική ανεργία και την επισφαλή απασχόληση, υποχρεώνει τους ανθρώπους να σκέφτονται αποκλειστικά την καθημερινότητά τους και την επιβίωσή τους. Δεν τους αφήνει τον χρόνο, τη δύναμη και τη διάθεση να αναρωτηθούν, να αμφισβητήσουν και να αγωνιστούν.
Και αν κάποιος επιχειρήσει να βγει από τη μαυρίλα του μαντριού στο οποίο μας έχουν κλείσει και τολμήσει να αναρωτηθεί ή να διεκδικήσει αλλαγές, είναι πολύ απλό. Θα προσπαθήσουν να τον αποδομήσουν και να τον συντρίψουν.
Η λαϊκή οργή αλλάζει το πολιτικό τοπίο
Ευτυχώς για εμάς και δυστυχώς για αυτούς, η λαϊκή οργή αρχίζει σιγά σιγά να γίνεται αισθητή.
Κατά συνέπεια, διανύουμε μια περίοδο αστάθειας και αμφισβήτησης. Για πρώτη φορά, άνθρωποι που δεν έχουν να χάσουν πολλά, επειδή έχουν ήδη χάσει τα περισσότερα μέσα σε αυτή την Ευρωπαϊκή Ένωση, αμφισβητούν ανοιχτά την διεφθαρμένη πολιτική ορθότητα που επιχειρούν να τους επιβάλουν.
Σε αυτό το κλίμα εντάσσεται και η άνοδος κομμάτων όπως της Μαρίν Λεπέν και άλλων πολιτικών δυνάμεων σε κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο κόσμος αμφισβητεί τις πολιτικές που τον καταστρέφουν, αλλά και το αφήγημα ότι η Ρωσία θέλει να μας κηρύξει τον πόλεμο.
Οι λαοί δεν μπορούν να ζουν διαρκώς με τον φόβο, τη φτώχεια και την ανασφάλεια, την ώρα που οι πολιτικές ηγεσίες διατηρούν τα προνόμιά τους. Όσο οι κυβερνώντες αδυνατούν να δώσουν λύσεις στα προβλήματα των πολιτών, τόσο η αμφισβήτηση θα μεγαλώνει. Και τότε, η οργή των κοινωνιών μπορεί να ανατρέψει τις πολιτικές ισορροπίες που σήμερα θεωρούνται δεδομένες.
"Δημότης Φυλής"
