Στη Φυλή η δυσαρέσκεια υπάρχει. Στις καθημερινές συζητήσεις περισσεύει. Γιατί, όμως, τόσο συχνά σταματά εκεί;
Στο καφενείο, στο καφέ, στις παρέες, στις συζητήσεις έξω από τα καταστήματα και στις αναρτήσεις των κοινωνικών δικτύων, οι απόψεις ακούγονται χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία.
Για τα προβλήματα της γειτονιάς, την ακρίβεια, την κατάσταση στους δρόμους, τις δημοτικές υπηρεσίες, τις υποσχέσεις που δεν έγιναν πράξη. Οι συζητήσεις έχουν ένταση, οι διαμαρτυρίες είναι πολλές και η δυσαρέσκεια συχνά κοινή.
Όταν, όμως, έρχεται η ώρα να μετατραπεί η δυσαρέσκεια σε συλλογική διεκδίκηση, τα πράγματα αλλάζουν.
Πού είναι οι κομματικές οργανώσεις;
Τα κόμματα δεν υπάρχουν μόνο για να διεκδικούν ψήφους. Οι τοπικές οργανώσεις τους οφείλουν να βρίσκονται μέσα στην κοινωνία, να αναδεικνύουν τα προβλήματα και να οργανώνουν αγώνες για τη λύση τους.
Στη Φυλή, όμως, ποια κομματική οργάνωση βρίσκεται πραγματικά στην πρώτη γραμμή των προβλημάτων της καθημερινότητας; Ποια κινητοποιεί τους κατοίκους, ποια παίρνει πρωτοβουλίες, ποια επιμένει μέχρι να δοθούν απαντήσεις;
Δεν αρκούν οι ανακοινώσεις και οι γενικές διακηρύξεις. Ούτε μπορεί κάποιος να επικαλείται τους λαϊκούς αγώνες, όταν στον τόπο του η παρουσία του δεν αποτυπώνεται σε συγκεκριμένες πρωτοβουλίες.
Οι σύλλογοι και η εξάρτηση από τον Δήμο
Ένα αντίστοιχο ερώτημα αφορά τους συλλόγους της περιοχής. Ποιος είναι ο κοινωνικός τους ρόλος όταν η δραστηριότητά τους περιορίζεται στις εκδηλώσεις, στις γιορτές και στις δημόσιες σχέσεις;
Και το ζήτημα γίνεται ακόμη πιο σοβαρό όταν ο Δήμος καλύπτει έξοδα συλλόγων, όπως ενοίκια, λειτουργικές δαπάνες και εκδηλώσεις. Όταν, δηλαδή, σημαντικό μέρος της δραστηριότητάς τους στηρίζεται οικονομικά από τη δημοτική αρχή, πόσο ελεύθεροι αισθάνονται να ασκήσουν κριτική και να διεκδικήσουν λύσεις ακόμη κι όταν αυτό δυσαρεστεί τη διοίκηση του Δήμου;
Δεν είναι παράλογο να στηρίζονται πολιτιστικές και κοινωνικές δραστηριότητες με δημόσιο χρήμα. Το ερώτημα είναι τι επιστρέφει στην κοινωνία πέρα από τις εκδηλώσεις. Πού είναι οι παρεμβάσεις για τα προβλήματα των κατοίκων; Πού είναι οι συλλογικές διεκδικήσεις;
Όταν όλοι έχουν κάτι να χάσουν
Υπάρχει, βέβαια, και μια άλλη πλευρά. Σε έναν Δήμο, οι επαγγελματικές σχέσεις, οι συνεργασίες και τα οικονομικά συμφέροντα μπορούν να επηρεάζουν τη στάση ανθρώπων που έχουν τη δυνατότητα να μιλήσουν δημόσια.
Όταν κάποιος φοβάται ότι μια σύγκρουση μπορεί να διαταράξει τις σχέσεις του με την εξουσία, είναι πιθανό να επιλέξει τη σιωπή. Όταν, όμως, πολλοί κάνουν την ίδια επιλογή, το κόστος μεταφέρεται σε ολόκληρη την κοινωνία.
Τα προβλήματα παραμένουν, οι ευθύνες δεν αναζητούνται και η δυσαρέσκεια επιστρέφει στις ιδιωτικές συζητήσεις. Όλοι γνωρίζουν, όλοι σχολιάζουν, αλλά ελάχιστοι αναλαμβάνουν την ευθύνη να βγουν μπροστά.
Η σιωπή έχει συνέπειες
Η Φυλή δεν χρειάζεται άλλους θεατές των προβλημάτων της. Χρειάζεται συλλόγους που να μην περιορίζονται στις εκδηλώσεις τους, κομματικές οργανώσεις που να μην εξαντλούνται στις ανακοινώσεις και ανθρώπους που να μη βάζουν τις προσωπικές τους σχέσεις πάνω από τις ανάγκες του τόπου.
Γιατί, όταν ακόμη και όσοι έχουν τη δυνατότητα να κινητοποιήσουν την κοινωνία επιλέγουν τη σιωπή, τότε δεν πρέπει να απορούμε που η δυσαρέσκεια μένει στα λόγια.
