Ο ξυλοδαρμός νηπιαγωγού στο 1ο Νηπιαγωγείο Άνω Λιοσίων από γονέα δεν είναι ένα «μεμονωμένο περιστατικό» που μπορεί να κλείσει με μια ανακοίνωση καταδίκης και να ξεχαστεί.
Είναι ένα καμπανάκι κινδύνου για την κατάσταση που επικρατεί σε ορισμένες σχολικές μονάδες και για την ανάγκη να μπουν, επιτέλους, σαφή όρια.
Αν πράγματι η νηπιαγωγός υπερέβη τα όρια της παιδαγωγικής της συμπεριφοράς, υπάρχουν θεσμικοί τρόποι να αντιμετωπιστεί. Ο γονέας μπορεί να διαμαρτυρηθεί, να απευθυνθεί στη διεύθυνση του σχολείου, στην αρμόδια εκπαιδευτική αρχή, στον Δήμο, όπου προβλέπεται, και να ζητήσει να ελεγχθεί η συμπεριφορά της.
Ο ξυλοδαρμός όμως δεν είναι διαμαρτυρία. Είναι βία. Και η βία μέσα σε ένα σχολείο δεν μπορεί να γίνει ανεκτή από κανέναν.
Τα σχολεία δεν είναι ξέφραγο αμπέλι
Είναι καιρός να συζητήσουμε σοβαρά για την ενίσχυση της παρουσίας ενήλικου προσωπικού στα σχολεία που αντιμετωπίζουν αυξημένα προβλήματα παραβατικότητας.
Ένας επιμελητής ή άλλο κατάλληλα εκπαιδευμένο προσωπικό, με σαφή ρόλο και αρμοδιότητες, θα μπορούσε να συμβάλλει στην πρόληψη εντάσεων, στην επιτήρηση των κοινόχρηστων χώρων και στην άμεση αντιμετώπιση περιστατικών πριν αυτά εξελιχθούν.
Δεν μπορεί ένας εκπαιδευτικός να είναι ταυτόχρονα παιδαγωγός, φύλακας, διαχειριστής κρίσεων και αποδέκτης επιθέσεων.
Σε τέτοια περιστατικά δεν χρειάζονται μόνο ανακοινώσεις.Χρειάζεται παρέμβαση, σχέδιο και πολιτική βούληση.
Ο Δήμος, οι αρμόδιες εκπαιδευτικές υπηρεσίες και το κράτος οφείλουν να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι και να αποφασίσουν τι θα γίνει από εδώ και πέρα.
Και αυτή τη φορά, δεν πρέπει να περιμένουμε το επόμενο περιστατικό για να αποφασίσουμε ότι «κάτι πρέπει να γίνει».
