Στον Δήμο Άνω Λιοσίων επικρατεί μια εκκωφαντική σιωπή. Όχι από τους πολίτες — αυτοί συνεχίζουν να ζουν, να παλεύουν και να αγανακτούν με τα ίδια προβλήματα που δεν λύνονται ποτέ. Η σιωπή έρχεται από εκεί όπου θα έπρεπε να υπάρχει φωνή, έλεγχος, δράση και παρουσία: από την αντιπολίτευση.

Πού είναι τα γραφεία τους; Πού είναι τα δελτία Τύπου, οι ανακοινώσεις, οι παρεμβάσεις; Πού είναι η φυσική τους παρουσία μέσα στην κοινωνία; Εξαφανισμένοι. Και το χειρότερο: αδιάφοροι.

Όταν τολμάς να τους το πεις, σε κοιτούν με δυσφορία. Σε κατηγορούν πως «δεν τους αφήνεις στην ησυχία τους», πως δεν «σέβεσαι τον αγώνα τους». Ποιον αγώνα; Της σιωπής; Της απουσίας; Της αδράνειας; Ο δημότης δεν βλέπει κανέναν αγώνα, παρά μόνο μια βολική απουσία πίσω από δικαιολογίες και κουρασμένες ατάκες ανθρώπων που δείχνουν να έχουν παραιτηθεί.

Η αλήθεια είναι πως οι πολίτες δεν έχουν πια πού να στραφούν. Δεν υπάρχει οργανωμένη φωνή να ακούσει, να μεταφέρει, να πιέσει, να διεκδικήσει. Την ώρα που η διοίκηση κάνει ό,τι θέλει, η αντιπολίτευση κοιτάζει αλλού.

Μόνο ο ανεξάρτητος Τύπος της περιοχής κρατά ζωντανό τον παλμό του τόπου. Είναι αυτός που ελέγχει, που καταγράφει, που αναδεικνύει, που δίνει φωνή στους ανθρώπους. Κάνει δηλαδή αυτό που όφειλε να κάνει η αντιπολίτευση.

Η απογοήτευση του κόσμου είναι βαθιά και δίκαιη. Γιατί η αντιπολίτευση δεν είναι τίτλος τιμής — είναι ευθύνη, είναι χρέος απέναντι στους δημότες.

Κι όταν η αντιπολίτευση σωπαίνει, τότε η σιωπή της γίνεται συνενοχή.