Η απόλυτη κατάντια των φορέων της Φυλής

Γράφει: Η Συντακτική Ομάδα

Αν κάποιος παρατηρητής, ξένος προς την ανθρωπογεωγραφία της Δυτικής Αττικής, διάβαζε τις ανακοινώσεις των τοπικών συλλόγων, των σωματείων και των κομματικών οργανώσεων στον Δήμο Φυλής τους τελευταίους μήνες, θα σχημάτιζε την εντύπωση ότι η περιοχή είναι ένας επίγειος παράδεισος. Θα διάβαζε για επιτυχημένες χοροεσπερίδες, για κοπές πιτών, για πολιτιστικές εκδηλώσεις γεμάτες χαμόγελα και για βραβεύσεις μεταξύ συγγενών και φίλων. Πρόκειται για μια εικονική πραγματικότητα, κατασκευασμένη με επιμελή προχειρότητα, η οποία επιχειρεί να κρύψει κάτω από το χαλί τη σκληρή, καθημερινή αλήθεια μιας περιοχής που αργοπεθαίνει.

Η πραγματικότητα, όμως, δεν κρύβεται. Την ώρα που οι τοπικοί φορείς αναλίσκονται σε δημόσιες σχέσεις, το Επιχειρηματικό Πάρκο Φυλής επανέρχεται μέσα σε ένα νέο παρασκηνιακό παζάρι. Την ίδια ώρα, η χωματερή—το αιώνιο έγκλημα εις βάρος της Δυτικής Αττικής—συνεχίζει να επεκτείνεται, οι ανυπόφορες οσμές πνίγουν τα σπίτια κάθε βράδυ, το κυκλοφοριακό χάος από τα βαρέα οχήματα παραλύει τους δρόμους, και το Κέντρο Υγείας της περιοχής θυμίζει εγκαταλελειμμένο σκηνικό, στερούμενο βασικών ειδικοτήτων και γιατρών. Και το χειρότερο όλων; Ο καρκίνος καλπάζει, θερίζοντας αθόρυβα ολόκληρες οικογένειες, ως το βαρύ, αιματηρό τίμημα της περιβαλλοντικής ασυδοσίας.

Απέναντι σε αυτό τον εφιάλτη, η κοινωνία της Φυλής βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα φαινόμενο που ξεπερνά τα όρια της αδιαφορίας και αγγίζει τα όρια της συνενοχής: την απόλυτη, εκκωφαντική σιωπή των πάντων.

Η γεωγραφία της υποταγής: Κανένας σύλλογος, καμία ανακοίνωση

Είναι σχεδόν εξωπραγματικό, κι όμως είναι γεγονός. Δεν υπήρξε ούτε ένα σωματείο εργαζομένων, ούτε ένας πολιτιστικός ή αθλητικός σύλλογος, ούτε μία νομαρχιακή ή τοπική επιτροπή κόμματος—είτε της συμπολίτευσης είτε της υποτιθέμενης «μαχητικής» αντιπολίτευσης—που να ένιωσε την ανάγκη να βγάλει μια στοιχειώδη, έστω, ανακοίνωση.

Πού είναι οι λαρυγγισμοί των κομματικών οργανώσεων που κατά τα άλλα σκίζουν τα ιμάτιά τους για τη «σωτηρία του λαού»; Πού είναι οι περιβαλλοντικοί και κοινωνικοί σύλλογοι να μιλήσουν για το χάος των ασύμβατων χρήσεων γης, όπου δίπλα στα logistics και τα σκουπίδια σχεδιάζονται, με περίσσιο θράσος, φοιτητικές εστίες; Πού είναι οι ενώσεις γονέων να διαμαρτυρηθούν για την υποβάθμιση της υγείας των παιδιών τους και την κατάρρευση της πρωτοβάθμιας περίθαλψης;

Η απάντηση είναι απλή, κυνική και αποκαλυπτική: Όλοι τους σιωπούν, γιατί η σιωπή έχει εξασφαλιστεί εκ των προτέρων.

Το «χρυσό» συμβόλαιο της σιωπής

Η κατάντια των φορέων της Φυλής δεν είναι τυχαία· είναι το αποτέλεσμα ενός ιδιότυπου, μακροχρόνιου συμβολαίου εξάρτησης με τη δημοτική αρχή. Είναι κοινό μυστικό ότι η επιβίωση, η χρηματοδότηση και η ίδια η ύπαρξη της πλειονότητας αυτών των συλλόγων περνά μέσα από επιχορηγήσεις του Δήμου. Τα δημοτικά κονδύλια, οι παραχωρήσεις χώρων, οι καλύψεις εξόδων για εκδηλώσεις και οι έμμεσες διευκολύνσεις έχουν μετατρέψει τα άλλοτε ζωντανά κύτταρα της κοινωνίας των πολιτών, υποδουλωμένα για ψίχουλα, σε απλά γρανάζια ενός καλοκουρδισμένου πελατειακού μηχανισμού.

Η στρέβλωση αυτή, όμως, δεν περιορίζεται στους θεσμικούς φορείς. Επεκτείνεται σε έναν ολόκληρο επικοινωνιακό μηχανισμό που αναλαμβάνει να εξωραΐσει την κατάσταση. Ιστοσελίδες που έχουν αναλάβει «υπηρεσίες ενημέρωσης και προβολής» έχουν μετατραπεί σε αμιγώς υποστηρικτικά μέσα της δημοτικής αρχής. Η σύγκρουση συμφερόντων είναι πλέον δομική και προκλητική, δεν είναι τυχαίο άλλωστε, ότι πίσω από τέτοια μέσα ενημέρωσης συναντά κανείς πρόσωπα που την ίδια στιγμή λειτουργούν ως εργολάβοι.

Εδώ δεν μιλάμε για μια ισορροπημένη ενημέρωση, αλλά για μια διαρκή προσπάθεια προβολής της εξουσίας. Για αυτά τα Μέσα, τα προβλήματα της ρύπανσης, της υποβάθμισης και της δημόσιας υγείας υποβαθμίζονται συστηματικά. Αντίθετα, κυριαρχεί η καθημερινή προβολή του Δημάρχου και των «μεγαλόπνοων σχεδίων» του, με αποτέλεσμα να περιθωριοποιείται κάθε αντίθετη ή διεκδικητική φωνή.

Το παιχνίδι γίνεται ακόμα πιο σκληρό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Εκεί εμφανίζεται συχνά ένας «στρατός» από επώνυμα και ανώνυμα προφίλ, έτοιμος να επιτεθεί ψηφιακά σε οποιονδήποτε πολίτη τολμήσει να διαμαρτυρηθεί για τη δυσοσμία, να θίξει το κρίσιμο ζήτημα της δημόσιας υγείας ή να επικρίνει τις επιλογές της δημοτικής αρχής και του ίδιου του Δημάρχου.

Ποιοι κρύβονται πίσω από αυτή την επιθετική υπεράσπιση της παρούσας κατάστασης; Η απάντηση βρίσκεται συχνά σε ένα πλέγμα ιδιωτικών συμφερόντων και οικονομικών συναλλαγών. Πρόκειται για πρόσωπα που διατηρούν επαγγελματικές σχέσεις με τον Δήμο, έχουν μισθώσει ακίνητα, οικόπεδα ή αποθήκες στις δημοτικές υπηρεσίες, ή προσδοκούν προσωπικές διευκολύνσεις. Για πολλούς από αυτούς, η τυφλή υποστήριξη της δημοτικής αρχής στα social media μοιάζει να λειτουργεί ως άτυπη υποχρέωση για τη διατήρηση των προνομίων τους.

Η ιστορική ευθύνη

Αυτή η κατάσταση δεν αποτελεί απλώς πολιτική κατάντια, αποτελεί ιστορική και κοινωνική προδοσία απέναντι στους κατοίκους της Φυλής, και κυρίως απέναντι στις επόμενες γενιές. Οι φορείς που θα έπρεπε να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή των κινητοποιήσεων, να απαιτούν καθαρό αέρα, να διεκδικούν στελέχωση του Κέντρου Υγείας και να βάζουν φρένο στα παρασκηνιακά παιχνίδια με τα logistics, έχουν επιλέξει το ρόλο του στρουθοκαμήλου.

Η Φυλή δεν υποφέρει πλέον μόνο από τις πολιτικές της κεντρικής διοίκησης ή την απληστία των επενδυτών. Υποφέρει, πρωτίστως, από την εσωτερική της σήψη. Υποφέρει από μια στρατιά «παραγόντων» και «προέδρων» που προτιμούν να εξαργυρώνουν τη σιωπή τους με δημοτικό χρήμα, την ίδια ώρα που η περιοχή τους καταγράφει θλιβερά ρεκόρ νοσηρότητας.

#ΧΥΤΑΦυλής #ΕπιχειρηματικόΠάρκο #ΦοιτητικέςΕστίες #ΣιωπήΚαιΣυνενοχή