🖋 Γράφει ο Παρατηρητής

Η σημερινή μου εμπειρία στο Δημαρχείο Φυλής (Άνω Λιοσίων) είναι ενδεικτική μιας ευρύτερης παθογένειας που μαστίζει τη λειτουργία του Δήμου. Δεν πρόκειται απλώς για μια μικρή καθυστέρηση ή μια άτυχη σύμπτωση. Πρόκειται για ένα σύστημα που αδυνατεί να λειτουργήσει οργανωμένα, με ευθύνη και σεβασμό απέναντι στον πολίτη.

Στις 30 Μαΐου 2025, έλαβα δύο αποσπάσματα βεβαιωτικού καταλόγου για εισφορά σε χρήμα βάσει του Ν. 1337/83. Την ίδια ημέρα επισκέφθηκα το Τμήμα Εσόδων της Οικονομικής Υπηρεσίας του Δήμου. Ο υπάλληλος με διαβεβαίωσε ότι από Δευτέρα (2/6) θα έχει εκδοθεί το σχετικό παραστατικό ώστε να προσέλθω στα ταμεία για εξόφληση.

Περίμενα, όπως μου ζητήθηκε. Και σήμερα, 16 Ιουνίου, προσήλθα στο ταμείο του Δήμου για να εξοφλήσω το ποσό. Εκεί με πληροφόρησαν ότι τα ποσά στο σύστημα εμφανίζονται ως «μη βεβαιωμένα» και μου ζήτησαν να επιστρέψω… πίσω στο Τμήμα Εσόδων.

Σε αυτό το σημείο είπα: Φτάνει. Δεν είμαι διατεθειμένος να γίνω το «μπαλάκι» μεταξύ υπηρεσιών που δεν συνεννοούνται καν μεταξύ τους. Δεν μπορεί κάθε πολίτης να γίνεται αγγελιαφόρος ανάμεσα σε υπηρεσιακούς παράγοντες που δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους.

Αναζήτησα τον Αντιδήμαρχο Οικονομικών κ. Γ. Αβράμη – απουσίαζε. Το ίδιο και η Αντιδήμαρχος κα Ελένη Λιάκου. Ο Διευθυντής Οικονομικών Υπηρεσιών, κ. Βάμβουκας – επίσης απών. Ο υπάλληλος που στεγάζεται στο γραφείο απέναντί του, μου δήλωσε χωρίς περιστροφές πως «δεν μπορεί να με εξυπηρετήσει».

Και τότε, ένα φως μέσα στο χάος: η υπάλληλος κα Δήμητρα Μπίμπιzα, άκουσε το πρόβλημα και χωρίς να της ανήκει άμεσα η αρμοδιότητα, ανέλαβε να συνεννοηθεί με το Τμήμα Εσόδων. Σε λίγη ώρα το παραστατικό εκδόθηκε και μπόρεσα επιτέλους να πληρώσω. Την ευχαριστώ δημόσια γιατί τίμησε τον ρόλο της ως δημόσιος υπάλληλος – και κυρίως, ως άνθρωπος.

Αυτό όμως δεν αρκεί.

Πόσες φορές ακόμα θα βρισκόμαστε στο ίδιο έργο θεατές; Πόσες φορές θα καλούνται οι πολίτες να ταλαιπωρούνται εξαιτίας γραφειοκρατικής ασυνεννοησίας, αδιαφορίας ή πλήρους απουσίας ευθύνης; Και πόσο άδικο είναι, τελικά, για τους ταμίες του Δήμου να βρίσκονται σε δυσχερή θέση, να δέχονται πιέσεις και παράπονα που δεν τους αναλογούν, επειδή άλλες υπηρεσίες δεν κάνουν τη δουλειά τους;

Η εικόνα αυτή δεν τιμά κανέναν. Ούτε τη διοίκηση, ούτε τις υπηρεσίες, ούτε την έννοια της δημόσιας διοίκησης. Η εξυπηρέτηση του πολίτη δεν είναι χάρη – είναι υποχρέωση. Κι αν δεν το καταλαβαίνουν αυτό κάποιοι, τότε δεν έχουν θέση στον δημόσιο μηχανισμό.