Η Ευρώπη πληρώνει σήμερα το τίμημα μιας στρατηγικής υποτέλειας που βαφτίστηκε «συμμαχική ευθυγράμμιση». Υπό την πίεση και τις υποδείξεις των Ηνωμένων Πολιτειών, η Ευρωπαϊκή Ένωση μπήκε βαθιά στο ουκρανικό μέτωπο, υιοθετώντας επιλογές που δεν σχεδιάστηκαν με γνώμονα τα δικά της συμφέροντα αλλά τις γεωπολιτικές προτεραιότητες της Ουάσινγκτον.

Η αποκοπή από τη φθηνή ρωσική ενέργεια και τα σιτηρά παρουσιάστηκε ως αναγκαία «ηθική επιλογή». Στην πράξη, όμως, λειτούργησε ως οικονομική αυτοχειρία. Η βιομηχανία αποδυναμώθηκε, το κόστος ζωής εκτοξεύθηκε και οι ευρωπαϊκές οικονομίες μπήκαν σε έναν φαύλο κύκλο ακρίβειας, ύφεσης και κοινωνικής πίεσης.

Και ενώ η Ευρώπη πλήρωνε το κόστος, οι Ηνωμένες Πολιτείες ετοιμάζονται σήμερα να διαπραγματευτούν απευθείας λύση με τη Ρωσία — χωρίς την Ευρώπη στο τραπέζι. Μια κίνηση που αποκαλύπτει με τον πιο ωμό τρόπο τον ρόλο που της επιφυλάχθηκε: εκτελεστής αποφάσεων, όχι συνδιαμορφωτής εξελίξεων.

Σαν να μην έφτανε αυτό, η Ουάσινγκτον σφίγγει κι άλλο τη θηλιά. Απειλές για δασμούς, ενίσχυση του προστατευτισμού και γεωπολιτικοί εκβιασμοί, όπως η υπόθεση της Γροιλανδίας, συμπληρώνουν το σκηνικό. Οι ευρωπαϊκές ηγεσίες εμφανίζονται αμήχανες, διχασμένες και ανίκανες να αρθρώσουν μια στοιχειώδη στρατηγική αυτονομίας.

Το αποτέλεσμα είναι μια Ευρώπη πολιτικά στριμωγμένη και οικονομικά αποδυναμωμένη, που πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Μια ήπειρος με τεράστιες δυνατότητες, αλλά χωρίς φωνή, χωρίς σχέδιο και χωρίς τη βούληση να υπερασπιστεί τα συμφέροντα των κοινωνιών της.

Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι πια τι θα αποφασίσουν οι ΗΠΑ για την Ευρώπη. Είναι αν η ίδια η Ευρώπη θα αποφασίσει κάποτε να πάψει να λειτουργεί ως κομπάρσος στις εξελίξεις που καθορίζουν το μέλλον της.

#Γεωπολιτική #ΔιεθνείςΣχέσεις #ΣτρατηγικήΑσφαλείας