- Λεπτομέρειες
- Εμφανίσεις: 637
Τ ο ερώτημα δεν είναι σχήμα λόγου. Είναι μια πολιτική και κοινωνική πρόκληση που αγγίζει τον πυρήνα της περιβαλλοντικής δικαιοσύνης στην Αττική και ευρύτερα στη χώρα.
Γιατί, στην πράξη, η διαχείριση απορριμμάτων δεν κατανέμεται ισότιμα. Υπάρχουν περιοχές που έχουν επωμιστεί για δεκαετίες το βάρος της υποδοχής εγκαταστάσεων επεξεργασίας και ταφής απορριμμάτων, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την καθημερινότητα των κατοίκων: οσμές, κυκλοφοριακή επιβάρυνση, περιβαλλοντική πίεση και υποβάθμιση της ποιότητας ζωής.
Το ερώτημα “αν η χωματερή βρισκόταν στην Κηφισιά” δεν στοχεύει σε εύκολες αντιπαραθέσεις μεταξύ περιοχών. Αντιθέτως, αναδεικνύει μια βαθύτερη ανισορροπία: ότι η χωροθέτηση κρίσιμων υποδομών συχνά ακολουθεί λογικές ανοχής και αδιαφορίας — τόσο από πλευράς πολιτών όσο και από πλευράς διοικήσεων. Μια ανοχή που, στην πράξη, δεν είναι ουδέτερη, αλλά συνδέεται με προτεραιότητες και συμφέροντα, όπου η ουσιαστική μέριμνα για το περιβάλλον και την ποιότητα ζωής υποχωρεί μπροστά σε προσωπικές και οικονομικές σκοπιμότητες.
Αν μια τέτοια εγκατάσταση βρισκόταν σε μια πιο εύπορη ή πολιτικά ισχυρή περιοχή, το ερώτημα που τίθεται είναι αν θα είχε την ίδια διάρκεια λειτουργίας, την ίδια ανοχή, ή αν θα είχαν ήδη δρομολογηθεί ριζικές αλλαγές. Η ιστορία της χωροταξίας στη χώρα αφήνει περιθώρια για τέτοιους προβληματισμούς.
Στον αντίποδα, περιοχές που φιλοξενούν επί χρόνια τέτοιες υποδομές συχνά βλέπουν τις αντισταθμιστικές παροχές να μην μεταφράζονται σε ουσιαστική αναβάθμιση της ποιότητας ζωής, ενώ τα περιβαλλοντικά βάρη παραμένουν σταθερά ή και αυξάνονται.
Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι απλώς τοπικό. Είναι ζήτημα ισονομίας, θεσμικής συνέπειας και πολιτικής βούλησης. Γιατί η διαχείριση των απορριμμάτων δεν μπορεί να στηρίζεται σε άνισες ισορροπίες ούτε να δημιουργεί “ζώνες αποδοχής” και “ζώνες προστασίας”.
Και όσο το ερώτημα παραμένει αναπάντητο στην πράξη, τόσο θα συνεχίζει να λειτουργεί ως καθρέφτης μιας πραγματικότητας που δύσκολα μπορεί να αγνοηθεί.
- Λεπτομέρειες
- Εμφανίσεις: 542
Η ειδηση για το «ξεπάγωμα» των mega-ΣΔΙΤ (Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα) ύψους 761 εκατ. ευρώ σε Φυλή και Σχιστό θυμίζει ξαναζεσταμένο φαγητό. Η ανακύκλωση τίτλων και ποσών της περασμένης πενταετίας βαφτίζεται ως «νέα παρέμβαση», αγνοώντας ότι η αγορά έχει αλλάξει ριζικά. Οι προϋπολογισμοί αυτοί αποτελούν οικονομικό αναχρονισμό, καθώς το πληθωριστικό ράλι στα υλικά και η κατακόρυφη αύξηση των επιτοκίων δανεισμού καθιστούν τα παλιά business plans ανεφάρμοστα. Αν τα έργα δημοπρατηθούν με τους παλιούς όρους, είτε θα κηρυχθούν άγονα, είτε θα οδηγήσουν σε συμπληρωματικές συμβάσεις που θα πληρώσουν οι πολίτες μέσω των δημοτικών τελών.
Την ίδια στιγμή, ο επιχειρηματικός χάρτης των κατασκευαστών έχει γίνει αγνώριστος λόγω των σαρωτικών εξαγορών. Η ΗΛΕΚΤΩΡ πέρασε στη Motor Oil, η ΤΕΡΝΑ Ενεργειακή οδεύει προς ξένα funds και η Intrakat μετεξελίχθηκε στον όμιλο Aktor. Το να παρουσιάζονται οι παλιές συμμαχίες ως «έτοιμες για μάχη» είναι μια δημοσιογραφική οφθαλμαπάτη. Παράλληλα, πίσω από τις εύηχες εκφράσεις για «ενεργειακή αξιοποίηση» κρύβεται η σκληρή πραγματικότητα της καύσης, η οποία έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις αυστηρές ευρωπαϊκές οδηγίες για ανακύκλωση στην πηγή και προκαλεί τις δίκαιες αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών για την ατμοσφαιρική ρύπανση.
Η Φυλή, η μόνιμη «πίσω αυλή» της Αττικής, έχει εξαντλήσει κάθε περιθώριο περιβαλλοντικής και κοινωνικής αντοχής, έχοντας πληρώσει δυσανάλογο τίμημα για να μένει καθαρή η πρωτεύουσα. Η λύση δεν είναι τα φαραωνικά εργοστάσια, αλλά η άμεση αποκέντρωση της ευθύνης με ένα δίκτυο μικρότερων τοπικών μονάδων σε όλο το λεκανοπέδιο, η καθολική εφαρμογή του καφέ κάδου για τα οργανικά απόβλητα και το σύστημα «Πληρώνω Όσο Πετάω».
Ακούει, όμως, το Δημοτικό Συμβούλιο; Εγκλωβισμένο ανάμεσα στην οργή των κατοίκων και στα εκατομμύρια των αντισταθμιστικών οφελών που λειτουργούν ως «γλυκό ναρκωτικό», θα αναγκαστεί να δράσει μόνο αν η πίεση της κοινωνίας γίνει μη διαχειρίσιμη. Η Φυλή δεν χρειάζεται άλλα επικοινωνιακά μπαλώματα, αλλά ένα ρεαλιστικό restart που θα της δώσει, επιτέλους, το δικαίωμα να ανασάνει ελεύθερα.
Από έναν ελεύθερο δημότη
- Λεπτομέρειες
- Εμφανίσεις: 523
Υπάρχουν κάποια πράγματα σε αυτή τη ζωή που δεν κρύβονται, όση προσπάθεια κι αν καταβάλουν ορισμένοι για να τα «θάψουν».
Το καταλαβαίνεις με την πρώτη ανάσα, κάθε φορά που δοκιμάζεις την τύχη σου να ανοίξεις ένα παράθυρο.
Αυτή η βαριά, επίμονη ατμόσφαιρα που μας περιβάλλει, έχει γίνει πλέον το μόνιμο σήμα κατατεθέν της περιοχής μας.
Μια οσμή τόσο «πλούσια» και «γεμάτη», που απορεί κανείς πώς οι αρμόδιοι καταφέρνουν να μην τη νιώθουν.
Ίσως επειδή, για κάποιους, αυτή η μυρωδιά δεν είναι τίποτα άλλο παρά η καθημερινή «ευωδία» της σταθερότητας και των εξασφαλισμένων συμφερόντων.
Εμείς πάντως, συνεχίζουμε να κρατάμε την αναπνοή μας, περιμένοντας να δούμε μέχρι πού φτάνει η αντοχή των δικών τους φίλτρων.
