Κοιτάξτε γύρω σας.

Δρόμοι διαλυμένοι. Πεζοδρόμια ανύπαρκτα — ή παγίδες για όποιον τολμήσει να περπατήσει. Μια μητέρα με καρότσι, ένας ηλικιωμένος με μπαστούνι, ένας άνθρωπος με αναπηρικό αμαξίδιο. Γι' αυτούς, η μετακίνηση είναι άθλος. Η συγκοινωνία ανεπαρκής, το πράσινο είδος προς εξαφάνιση, οι γειτονιές αφημένες στη μοίρα τους.

Αυτή είναι η εικόνα. Το χειρότερο όμως δεν είναι η εικόνα. Είναι ότι τη συνηθίσαμε.

Μάθαμε να λέμε «έτσι είναι εδώ». Και με αυτή τη φράση νομιμοποιήσαμε την παρακμή. Η αδιαφορία έγινε κανονικότητα.

Ο Δήμος Φυλής δεν είναι φτωχός. Είναι ένας δήμος με εκατομμύρια στα ταμεία του. Με πόρους που άλλοι δήμοι ονειρεύονται. Άρα δεν έχει άλλοθι. Δεν μπορεί πια να κρύβεται πίσω από το «δεν έχουμε δυνατότητες». Δυνατότητες έχει. Βούληση δεν έχει.

Ο δημότης δεν ζητάει ουρανοξύστες. Ζητάει το αυτονόητο. Να περπατήσει με ασφάλεια. Να βρει ένα πάρκο να αναπνεύσει το παιδί του. Να πάει σε μια δημοτική υπηρεσία και να εξυπηρετηθεί σαν άνθρωπος, όχι σαν επαίτης.

Και υπάρχει κάτι που κάνει αυτή την κατάσταση όχι απλώς άδικη, αλλά προσβλητική. Αυτός ο δήμος σήκωσε για 40 χρόνια το βάρος όλης της Αττικής. Τον ΧΥΤΑ Φυλής.

Αν υπάρχει ένας δήμος στην Ελλάδα που θα έπρεπε να έχει το περισσότερο πράσινο, τα καλύτερα πάρκα, την καλύτερη ποιότητα ζωής, είναι ο δικός μας. Όχι δεντροφυτεύσεις για το Instagram και φιέστες με ψαλίδια και χαμόγελα. Σχέδιο. Έργο. Αποτέλεσμα που να το βλέπεις όταν βγαίνεις από την πόρτα σου.

Γιατί η πόλη δεν είναι μόνο άσφαλτος. Είναι και λειτουργία.

Όταν μια δημοτική υπηρεσία κατεβάζει ρολά για 45 μέρες μέσα στο κατακαλόκαιρο, το πρόβλημα δεν το έχει ο πολίτης. Το έχει η διοίκηση. Όταν ο δημότης ταλαιπωρείται επειδή το σύστημα είναι ανοργάνωτο, αυτό δεν είναι ατυχία. Είναι αποτυχία διοίκησης.

Και απέναντι σε όλα αυτά, υπάρχει ένας θεσμός που δεν δικαιούται να σφυρίζει αδιάφορα: Το Δημοτικό Συμβούλιο.

Κύριοι δημοτικοί σύμβουλοι, ακούτε;

Δεν εκλεχτήκατε για να χειροκροτάτε. Δεν εκλεχτήκατε για να σηκώνετε το χέρι όταν σας το ζητάνε. Δεν εκλεχτήκατε για να βγάζετε φωτογραφίες στις εκδηλώσεις και να ψηφίζετε ασύστολα δαπάνες για πανηγύρια και φιέστες.

Εκλεχτήκατε για να ελέγχετε. Να ρωτάτε. Να ενοχλείτε. Να συγκρούεστε όταν πρέπει.

Όταν βλέπετε το πρόβλημα, το ξέρετε, το ζουν οι γείτονές σας και εσείς επιλέγετε τη σιωπή, τότε δεν είστε ουδέτεροι. Είστε συνένοχοι. Η σιωπή απέναντι στο αυτονόητο δεν είναι διακριτικότητα. Είναι πολιτική δειλία. Είναι προδοσία της ψήφου που πήρατε.

Η ψήφος δεν είναι λευκή επιταγή. Είναι εντολή. Και δεν λήγει την Κυριακή των εκλογών. Κρίνεται κάθε μέρα, σε κάθε λακκούβα, σε κάθε κλειστή υπηρεσία, σε κάθε εγκαταλελειμμένη γειτονιά.

Ο χρήσιμος σύμβουλος δεν είναι αυτός που είναι αρεστός στη διοίκηση. Είναι αυτός που είναι χρήσιμος στους δημότες.

Και αν κάποιος διαγραφεί από την παράταξή του επειδή τόλμησε να πει την αλήθεια, επειδή απαίτησε το αυτονόητο, τότε να ξέρει κάτι: Αυτή η διαγραφή είναι παράσημο. Σημαίνει ότι διάλεξε σωστά. Διάλεξε τους πολίτες απέναντι στην καρέκλα.

Ο Δήμος δεν κρίνεται από τα δελτία Τύπου. Δεν κρίνεται από τα likes και τις κορδέλες. Κρίνεται όταν βγαίνεις από την πόρτα σου το πρωί. Μπορείς να περπατήσεις; Μπορείς να αναπνεύσεις; Σε σέβεται η πόλη σου;

Με τόσα λεφτά, τόσα χρόνια, τόσες ευκαιρίες, το να ζητάμε τα βασικά δεν είναι υπερβολή. Είναι το ελάχιστο.

Το ξέρουμε τι φταίει. Το βλέπουμε κάθε μέρα.

Το ερώτημα είναι ένα:

Θα συνεχίσουμε να το ανεχόμαστε;

Γιατί στο τέλος, μια πόλη δεν είναι μόνο αυτό που της κάνουν. Είναι και αυτό που οι άνθρωποί της επιτρέπουν να γίνει.

Και αυτή η πόλη ανήκει σε εμάς. Σε κανέναν άλλον.

Λοιπόν; Αυτή είναι η πόλη που μας αξίζει; Ή μήπως τελικά, αυτή μας αξίζει;