Υπάρχει μια διάχυτη, υπνωτική απάθεια στην πόλη μας. Μια σιωπηρή συμφωνία για το προσωπικό βόλεμα. Ένας τεράστιος αριθμός δημοτών συντηρείται οικονομικά, άμεσα ή έμμεσα, από τον Δήμο. Και η κύρια κάνουλα αυτού του χρήματος είναι η χωματερή. Όταν το πορτοφόλι γεμίζει από εκεί, ποιος ενδιαφέρεται αν η πόλη βελτιώνεται;

Σε αυτό το σκηνικό, ο Δήμαρχος είναι εν μέρει δικαιολογημένος. Πώς να διοικήσεις και τι όραμα να αναπτύξεις όταν έχεις να αντιμετωπίσεις μια κοινωνία που το μόνο που ζητάει επίμονα είναι να μη θιχτεί η υφιστάμενη κατάσταση; Ο ίδιος εγκλωβίζεται, γινόμενος διαχειριστής μιας μιζέριας που οι ίδιοι οι πολίτες συντηρούν.

Όμως, αυτή η φούσκα έχει ημερομηνία λήξης. Σε δύο-τρία χρόνια η χωματερή θα πάψει να δίνει χρήμα. Και τότε, θα κλάψουν μανούλες. Το είπε άλλωστε ξεκάθαρα και ο Περιφερειάρχης, Νίκος Χαρδαλιάς.

Η σκληρή αλήθεια είναι μία: Δεν υπάρχει Plan B. Αυτά που ακούγονται για logistics ή φοιτητικές εστίες είναι σταγόνα στον ωκεανό. Όχι μόνο δεν μπορούν να αντικαταστήσουν τα εκατομμύρια της χωματερής, αλλά με τις υποδομές που απαιτούν και την επιβάρυνση που θα φέρουν, θα κάνουν περισσότερη ζημιά παρά καλό.

Όταν το εύκολο χρήμα τελειώσει, η απάθεια θα μετατραπεί σε πανικό. Οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα αδιαφορούν για τα πάντα, θα βγουν στους δρόμους και θα φωνάζουν, θα καταγγέλλουν την «αδικία» και θα ζητούν τα ρέστα από τον Δήμαρχο. Θα βρεθούν στο απόλυτο κενό. Μόνο που τότε θα είναι αργά για δάκρυα.

Όποιος κι αν είναι Δήμαρχος την επόμενη θητεία, θα κάθεται σε ηλεκτρική καρέκλα. Θα κληθεί να διαχειριστεί μια οικονομική έρημο. Να δούμε τότε πού θα πάνε όλοι αυτοί οι βολεμένοι, όταν θα συνειδητοποιήσουν ότι υποθήκευσαν το μέλλον της πόλης για λίγα χρόνια πλαστής ευημερίας.

Ελεύθερος Σχολιαστής