Την Τρίτη 12 Μαϊου 2026, στα Δικαστήρια της οδού Λουκάρεως —εκεί όπου το προσωπικό της γραμματείας πραγματοποιεί κινητοποιήσεις επικαλούμενο λόγους ασφαλείας— ένας συμπολίτης μας προσήλθε προκειμένου να καταθέσει έκθεση εγγυοδοσίας στον γραμματέα της έδρας όπου είχε εκδικαστεί μια υπόθεση. Σημειώνεται ότι, για ευνόητους λόγους, δεν αναφέρεται ο αριθμός του συγκεκριμένου γραφείου όπου διαδραματίστηκε το επεισόδιο.

Ο αρμόδιος γραμματέας απουσίαζε και ο πολίτης απευθύνθηκε σε υπάλληλο του ιδίου γραφείου. Η απάντηση που έλαβε ήταν ένα απότομο: «Δεν ξέρω, να πάτε στην προϊσταμένη». Παρά το γεγονός ότι στο γραφείο υπήρχαν δύο υπάλληλοι, καμία δεν προθυμοποιήθηκε να βοηθήσει. Ο πολίτης μετέβη στο γραφείο της προϊσταμένης, η οποία όμως απουσίαζε, με αποτέλεσμα να περιμένει στον διάδρομο από τις 10:50 έως τις 11:20.

Όταν εισήλθε εκ νέου στο γραφείο, η μία υπάλληλος μιλούσε στο τηλέφωνο υπηρεσιακά, ενώ η δεύτερη αναλωνόταν σε προσωπικές τηλεφωνικές συνομιλίες, επιδεικνύοντας πλήρη αδιαφορία για την αναμονή του κοινού. Ο πολίτης, αφού εξήγησε πως περίμενε ήδη πολλή ώρα, ανέφερε στην υπάλληλο:

«Κοιτάξτε, επειδή περιμένω πολλή ώρα, θα σας αφήσω το έγγραφο και αν η προϊσταμένη κρίνει ότι πρέπει να μπει στη δικογραφία, έχει καλώς· αλλιώς, πετάξτε το».

Η αντίδραση της υπαλλήλου ήταν απρόσμενα επιθετική. Άρχισε να φωνάζει «Πάρτε το και πηγαίνετε στην προϊσταμένη, θα φωνάξω την αστυνομία!», ενώ στη συνέχεια βγήκε από το γραφείο κραυγάζοντας. Σε μια στιγμή απόλυτης εκτροπής, πέταξε το έγγραφο στο πρόσωπο του πολίτη, με αποτέλεσμα αυτό να καταλήξει στο πάτωμα.

Την ίδια στιγμή εμφανίστηκε η προϊσταμένη, η οποία πήρε το έγγραφο και απευθύνθηκε στην υπάλληλο επισημαίνοντάς της: «Αυτό είναι η εγγυοδοσία του κατηγορουμένου και πρέπει να μπει στον φάκελο της δικογραφίας. Θα το τακτοποιήσω εγώ».

Το πλέον εξοργιστικό της υπόθεσης είναι πως η όλη διαδικασία, την οποία ηι υπάλληλος αρνούνταν πεισματικά να εκτελέσει προκαλώντας τέτοια ένταση, ήταν ζήτημα μόλις δύο λεπτών.

Τέτοιου είδους συμπεριφορές εξοργίζουν τους πολίτες και δημιουργούν καθημερινά εστίες έντασης στις δημόσιες υπηρεσίες. Είναι οξύμωρο άνθρωποι που διεκδικούν καλύτερες συνθήκες εργασίας να αντιμετωπίζουν με τέτοια απαξίωση πολίτες που ταλαιπωρούνται για μια απλή και ταχύτατη διαδικασία.

Είναι προφανές ότι, πέρα από τις κινητοποιήσεις, απαιτούνται σοβαρά σεμινάρια εξυπηρέτησης κοινού, δεοντολογίας και ουσιαστικής γνώσης του αντικειμένου εργασίας. Ο πολίτης δεν είναι εχθρός· είναι εκείνος που χρηματοδοτεί το κράτος, περιμένει στις ουρές και απαιτεί το αυτονόητο: στοιχειώδη σεβασμό.

Για την πλήρη εικόνα του περιστατικού, αξίζει να σημειωθεί ότι ο άνθρωπος που δέχθηκε αυτή την αντιμετώπιση είναι 76 ετών.