Σε μια περίοδο που τα νοικοκυριά δοκιμάζονται, οι αποφάσεις για αυξήσεις σε βασικά αγαθά, όπως το νερό, δεν μπορούν να λαμβάνονται χωρίς σαφή αιτιολόγηση και αίσθημα δικαιοσύνης. Η κοινωνία αντέχει μόνο όταν υπάρχει ισονομία.
Οι πολίτες καλούνται για ακόμη μία φορά να σηκώσουν το βάρος αυξήσεων, την ώρα που παραμένουν ανοιχτά κρίσιμα ζητήματα: απώλειες εσόδων, ανεξέλεγκτες καταναλώσεις, ανεπαρκής έλεγχος και αδυναμία είσπραξης οφειλών.
Δεν είναι δυνατόν να μετακυλίεται συνεχώς το κόστος σε εκείνους που πληρώνουν κανονικά, επειδή το σύστημα δεν μπορεί —ή δεν θέλει— να αντιμετωπίσει τη σπατάλη και την εισφοροδιαφυγή. Η δικαιοσύνη στα τιμολόγια δεν είναι θεωρία· είναι προϋπόθεση κοινωνικής συνοχής.
Την ίδια στιγμή, ένα ακόμη ερώτημα παραμένει αναπάντητο: πού είναι τα αντισταθμιστικά;
Μια περιοχή που σηκώνει διαχρονικά το βάρος κρίσιμων υποδομών για ολόκληρη την Αττική, δικαιούται ουσιαστική ελάφρυνση και στήριξη — όχι επιπλέον επιβαρύνσεις. Η ισορροπία μεταξύ υποχρεώσεων και ανταποδοτικότητας έχει χαθεί.
Οι πολίτες δεν αρνούνται να συμβάλουν — αρνούνται όμως να πληρώνουν για τις αδυναμίες ενός συστήματος που δεν λειτουργεί δίκαια. Αν δεν μπει τάξη, αν δεν υπάρξει έλεγχος και αν δεν αποδοθούν τα αντισταθμιστικά που αναλογούν, τότε η συζήτηση για αυξήσεις δεν είναι απλώς άδικη — είναι προκλητική.
