Γράφει: Ο Παρατηρητής
Η απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Φυλής να προχωρήσει στη μίσθωση του «Λιβαδιού», αθλητική εγκατάσταση της Δημοτικής Ενότητας Φυλής, στη Χασιά, δεν είναι μια απλή διαδικασία ενοικίασης ενός ακινήτου. Είναι μια υπόθεση που γεννά σοβαρά ερωτήματα, κυρίως επειδή αφορά έναν χώρο που εδώ και χρόνια χρησιμοποιείται ως αθλητική εγκατάσταση, φιλοξενεί παιδιά και αθλητικές δραστηριότητες και για τη λειτουργία και τη συντήρησή του έχουν διατεθεί χρήματα των δημοτών. Και ξαφνικά, οι δημότες καλούνται να πληρώνουν και μίσθωμα για να συνεχίσουν να χρησιμοποιούν τον χώρο.
Στη συνεδρίαση ακούστηκε ότι μέχρι σήμερα η Εκκλησία δεν εισέπραττε μίσθωμα και ότι πλέον ο "τζάμπα πέθανε" και «το ζητάει». Από ποιον ακριβώς ζητείται όμως; Πότε υποβλήθηκε το αίτημα; Με ποιο έγγραφο; Ποια έκταση αφορά, ποιο είναι το ιδιοκτησιακό καθεστώς και ποιο ποσό ζητείται; Ο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Φυλής (Χασιά) υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Ιλίου, Αχαρνών και Πετρουπόλεως. Επομένως, εφόσον υπάρχει επίσημη απαίτηση για μίσθωμα, οι δημότες δικαιούνται να δουν το επίσημο έγγραφο της Μητρόπολης προς τον Δήμο Φυλής. Όχι να ενημερώνονται για μια οικονομική υποχρέωση μέσα από προφορικές αναφορές στο Δημοτικό Συμβούλιο.
Και εδώ βρίσκεται ίσως το πιο παράδοξο σημείο. Η ίδια η Μητρόπολη έχει οργανωμένη δραστηριότητα για τη νεολαία, ενώ η ενορία της Κοιμήσεως Θεοτόκου Φυλής έχει συνδεθεί επίσημα με το Αθλητικό Τμήμα του Γραφείου Νεότητος της Μητρόπολης. Ο αθλητισμός και η φροντίδα των παιδιών αποτελούν επομένως μέρος του κοινωνικού και ποιμαντικού έργου της Εκκλησίας. Τότε γιατί ένας χώρος όπου αθλούνται παιδιά πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μια ακόμη πηγή εσόδων; Μήπως τελικά στο «Λιβάδι» βρέθηκε η αγελάδα με τα χρυσά αυγά; Το ερώτημα δεν είναι αν η Εκκλησία πρέπει να στηρίζει τη νεολαία. Το ερώτημα είναι πώς συμβιβάζεται αυτή η αποστολή με την απαίτηση μισθώματος για έναν χώρο που εξυπηρετεί ακριβώς αυτή τη δραστηριότητα.
Ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση προκαλεί η επιμονή της Δημοτικής Αρχής να προχωρήσει στην πληρωμή. Στη συζήτηση δήμαρχος και δημοτικοί σύμβουλοι υπερασπίστηκαν με ιδιαίτερη θέρμη την ανάγκη να πληρωθεί μίσθωμα, ενώ το τελικό ποσό δεν έχει ακόμη προσδιοριστεί. Ακούστηκαν εκτιμήσεις για 4.000 έως 5.000 ευρώ τον μήνα ή και περισσότερο.
Και εδώ είναι που οι απορίες γίνονται ακόμη μεγαλύτερες: γιατί τόση πρεμούρα να πληρώσουν οι δημότες 50.000, 60.000 ευρώ ή και περισσότερα κάθε χρόνο για έναν χώρο που χρησιμοποιείται από τα παιδιά τους, έχει διαμορφωθεί και συντηρείται από τον Δήμο και βρίσκεται μέσα σε μια δραστηριότητα που η ίδια η Εκκλησία εντάσσει στη διακονία της προς τη νεολαία;
Υπάρχει μάλιστα και μια ακόμη παράμετρος που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Οι δημότες της Φυλής έχουν διαχρονικά χρηματοδοτήσει, μέσω του Δήμου, έργα και παρεμβάσεις σε εκκλησιαστικούς χώρους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο παλαιός Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Φυλής, για την αποκατάσταση του οποίου η ίδια η Ιερά Μητρόπολη αναφέρει ότι υπήρξε χρηματοδότηση από τον Δήμο Φυλής. Άρα είναι απολύτως εύλογο να ζητηθεί να γνωρίζουν οι δημότες πόσα χρήματα έχουν διατεθεί συνολικά τα τελευταία χρόνια για τη στήριξη των εκκλησιών και των εκκλησιαστικών χώρων της Φυλής. Όχι μόνο για το «Λιβάδι», αλλά για έργα, αποκαταστάσεις, επισκευές, παρεμβάσεις και εκδηλώσεις.
Και κάτι τελευταίο. Στη συνεδρίαση ακούστηκε ουσιαστικά και το επιχείρημα της αγάπης και του σεβασμού προς την Εκκλησία. Κανείς δεν αμφισβητεί το δικαίωμα του καθενός να πιστεύει και να στηρίζει την Εκκλησία. Όμως η πίστη δεν είναι οικονομικό επιχείρημα και η καλή χριστιανική συνείδηση δεν πιστοποιείται από τον δήμαρχο ή από έναν δημοτικό σύμβουλο. Όταν πρόκειται να πληρώσουν οι δημότες, το ερώτημα είναι διοικητικό και οικονομικό: ποιος ζητά τα χρήματα, γιατί τα ζητά και με ποια βάση.
Γι’ αυτό δεν χρειάζονται άλλες γενικόλογες εξηγήσεις. Χρειάζονται τα έγγραφα. Το επίσημο αίτημα της Ιεράς Μητρόπολης για τη μίσθωση, το ιδιοκτησιακό καθεστώς, κάθε προηγούμενη συμφωνία ή παραχώρηση, οι δαπάνες που έχουν γίνει στο «Λιβάδι» και η συνολική οικονομική εικόνα της οικονομικής στήριξης των εκκλησιαστικών χώρων από τους δημότες της Φυλής.
Γιατί εδώ δεν ζητείται από την Εκκλησία να αποδείξει την αγάπη της προς τα παιδιά. Ζητείται από εκείνους που αποφασίζουν για τα χρήματα των δημοτών να εξηγήσουν γιατί ένας χώρος που εξυπηρετεί τα παιδιά, συντηρείται από τους δημότες και υπηρετεί μια δραστηριότητα που βρίσκεται στον πυρήνα της εκκλησιαστικής διακονίας πρέπει ξαφνικά να αποκτήσει και ενοίκιο.
Και αν πράγματι υπάρχει απαίτηση για χρήματα, ας τη δούμε γραπτώς. Γιατί όταν πρόκειται να πληρώσουν οι δημότες, η «καλή σχέση» δεν αρκεί. Χρειάζονται αποδείξεις.
