Γράφει: ο Δημότης
Δεκαέξι χρόνια πέρασαν από εκείνο το πρωινό της 23ης Απριλίου 2010 στο Καστελλόριζο, όταν ανακοινώθηκε η προσφυγή της χώρας στον μηχανισμό στήριξης. Δεκαέξι χρόνια μετά, πολλοί πολίτες εξακολουθούν να μετρούν τις συνέπειες εκείνης της περιόδου στις αποδοχές, στις περιουσίες και στην καθημερινότητά τους.
Η ελληνική κρίση δεν ήταν απλώς μια περίοδος οικονομικής ύφεσης· ήταν μια βίαιη, μεθοδευμένη αναδιανομή πλούτου, όπου το κόστος των λαθών του συστήματος φορτώθηκε εξολοκλήρου στις πλάτες της κοινωνίας. Η λέξη «πτώχευση» είναι πολύ φτωχή για να περιγράψει αυτό που ζήσαμε. Αυτό που συνέβη στην πραγματικότητα ήταν ήταν η πλήρης οικονομική και ηθική εξόντωση ενός ολόκληρου λαού
Τα Παράλογα Μαθηματικά της Κρίσης
Η εξίσωση που επιβλήθηκε στους Έλληνες πολίτες στερούνταν κάθε κοινής λογικής και δικαιοσύνης:
- Μισθοί και Συντάξεις: Μειώθηκαν κατά 40% έως 50% μέσα σε μια νύχτα.
- Φορολογία: Εκτοξεύθηκε στα ύψη με χαράτσια, ΕΝΦΙΑ και εξοντωτικούς έμμεσους φόρους.
- Χρέη: Τράπεζες και Δημόσιο απαίτησαν την εξόφληση δανείων και υποχρεώσεων στο 100% της αρχικής τους αξίας.
Πώς μπορείς να αποπληρώσεις ένα δάνειο που βγήκε με βάση έναν μισθό 1.500 ευρώ, όταν πλέον αμείβεσαι με 700; Πώς ζητάς από έναν συνταξιούχο να είναι συνεπής στις υποχρεώσεις του, όταν του έχεις κόψει το 13ο και 14ο μισθό και του έχεις λεηλατήσει τους κόπους μιας ζωής;
Το κράτος και οι τράπεζες εφάρμοσαν μια κυνική πολιτική: «Τα δικά μας λάθη, δικά σας χρέη. Τα δικά σας σπίτια, δικά μας κέρδη».
Η Επέλαση των Funds και η Κυβερνητική Πλάτη
Όταν οι πολίτες, λυγίζοντας κάτω από το βάρος αυτής της ασύμμετρης πίεσης, αδυνατούσαν πλέον να πληρώσουν, το σύστημα δεν έδειξε κανένα ίχνος κοινωνικής πρόνοιας. Αντίθετα, επιστρατεύτηκε ο πιο σκληρός μηχανισμός: τα κόκκινα δάνεια πουλήθηκαν σε ξένα funds (κοράκια) για ένα κλάσμα της αξίας τους (στο 10% ή 20% της αρχικής τιμής).
Εδώ έγκειται η μεγαλύτερη προδοσία:
- Άρνηση Κουρέματος στους Πολίτες: Οι τράπεζες αρνήθηκαν πεισματικά να κάνουν ένα γενναίο κούρεμα στον δανειολήπτη, ώστε να μπορέσει να κρατήσει το σπίτι του.
- Δώρο στα Funds: Προτίμησαν να χαρίσουν τα δάνεια στα funds, τα οποία στη συνέχεια, με την πλήρη κάλυψη, την ανοχή και τις νομοθετικές πλάτες των κυβερνήσεων, άρχισαν να ζητούν το 100% της αξίας από τον πολίτη.
Το αποτέλεσμα; Μια βιομηχανία πλειστηριασμών. Άνθρωποι της διπλανής πόρτας έχασαν και χάνουν τους κόπους μιας ζωής, την πρώτη τους κατοικία, για χρέη λίγων χιλιάδων ευρώ. Οικογένειες πετάχτηκαν στον δρόμο, επιχειρήσεις κλείδωσαν για πάντα, και η μεσαία τάξη εξαϋλώθηκε.
Η ισοπέδωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας
Πίσω από τους αριθμούς και τους δείκτες των Μνημονίων κρύβεται η πραγματική τραγωδία: η ψυχική εξόντωση. Η κατάθλιψη, η ανασφάλεια για το αύριο, η μετανάστευση των νέων μας στο εξωτερικό (brain drain) και η αίσθηση ότι είμαστε απροστάτευτοι μέσα στην ίδια μας τη χώρα.
Οι τράπεζες, που διασώθηκαν επανειλημμένα με τα δισεκατομμύρια των Ελλήνων φορολογουμένων (ανακεφαλαιοποιήσεις), γύρισαν την πλάτη στην κοινωνία που τις κράτησε ζωντανές. Έγιναν ο διώκτης του ίδιου του λαού.
Δεν Ξεχνάμε
Η ιστορία θα γράψει ότι η ελληνική "πτώχευση" δεν ήταν μια φυσική καταστροφή. Ήταν ένα έγκλημα διαρκείας. Μια διαδικασία όπου το κράτος προστάτευσε το τραπεζικό κεφάλαιο και θυσίασε τους πολίτες του.
Τα σπίτια που χάθηκαν, οι ζωές που καταστράφηκαν και η αξιοπρέπεια που ποδοπατήθηκε δεν είναι απλώς «παράλευρες απώλειες» των αγορών. Είναι η ζωντανή απόδειξη ενός συστήματος που λειτούργησε ενάντια στον άνθρωπο. Και το ελάχιστο που οφείλουμε να κάνουμε, είναι να μην το ξεχάσουμε ποτέ, να συνεχίσουμε να φωνάζουμε την αλήθεια και να διεκδικούμε το δίκιο μας.
