Η ελληνική οικονομία παρουσιάζει τα τελευταία χρόνια εικόνα ανάπτυξης και δημοσιονομικής σταθεροποίησης, με την κυβέρνηση να προβάλλει τη μείωση της ανεργίας, την αύξηση των επενδύσεων και τη βελτίωση βασικών οικονομικών δεικτών. Ωστόσο, για ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, η λεγόμενη «ανάπτυξη» παραμένει αόρατη στην καθημερινή ζωή.
Παρά τα θετικά στοιχεία που καταγράφονται στα επίσημα οικονομικά δεδομένα, οι πολίτες συνεχίζουν να βρίσκονται αντιμέτωποι με υψηλή φορολογία, ακριβό κόστος ζωής, αυξημένα ενοίκια και συνεχή πίεση στα οικογενειακά εισοδήματα. Η αίσθηση που κυριαρχεί σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας είναι ότι η οικονομική βελτίωση δεν προέρχεται από ουσιαστική ενίσχυση της παραγωγής και των εισοδημάτων, αλλά κυρίως από την αυξημένη επιβάρυνση των πολιτών.
Η εκτόξευση των τιμών στα τρόφιμα, στην ενέργεια και στις βασικές υπηρεσίες έχει περιορίσει σημαντικά την αγοραστική δύναμη των νοικοκυριών. Παράλληλα, η έμμεση φορολογία μέσω ΦΠΑ και ειδικών φόρων κατανάλωσης αποφέρει αυξημένα κρατικά έσοδα, καθώς όσο αυξάνονται οι τιμές τόσο αυξάνονται και οι φόροι που εισπράττει το κράτος.
Την ίδια ώρα, πολλοί εργαζόμενοι υποστηρίζουν ότι οι αυξήσεις στους μισθούς δεν επαρκούν για να καλύψουν το κύμα ακρίβειας. Έτσι, ενώ οι αριθμοί δείχνουν ανάπτυξη της οικονομίας, σημαντικό μέρος των πολιτών δηλώνει ότι ζει με μεγαλύτερη ανασφάλεια σε σχέση με προηγούμενα χρόνια.
Ιδιαίτερη πίεση ασκείται και στη μεσαία τάξη, η οποία καλείται να ανταποκριθεί σε:
- υψηλή φορολογία,
- αυξημένες ασφαλιστικές εισφορές,
- ακριβή στέγαση,
- τραπεζικές και ιδιωτικές οφειλές,
- συνεχείς ανατιμήσεις στην αγορά.
Το αποτέλεσμα είναι ότι η ανάπτυξη της οικονομίας δεν μεταφράζεται εύκολα σε πραγματική βελτίωση του βιοτικού επιπέδου. Αντίθετα, αρκετοί πολίτες θεωρούν ότι η οικονομική εικόνα της χώρας στηρίζεται κυρίως:
- στην υπερφορολόγηση,
- στην κατανάλωση μέσω ακρίβειας,
- στα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα,
- και στη συνεχή οικονομική πίεση προς τα νοικοκυριά.
Παράλληλα, το ιδιωτικό χρέος προς εφορία, ασφαλιστικά ταμεία, τράπεζες και funds συνεχίζει να αυξάνεται, δημιουργώντας μια κατάσταση διαρκούς οικονομικής ασφυξίας για χιλιάδες οικογένειες και μικρές επιχειρήσεις.
Αναλυτές επισημαίνουν ότι η πραγματική πρόκληση δεν είναι μόνο η διατήρηση θετικών δεικτών, αλλά η δημιουργία μιας οικονομίας όπου η ανάπτυξη θα φτάνει στην κοινωνία και δεν θα περιορίζεται μόνο στους αριθμούς των στατιστικών και των προϋπολογισμών.
Για πολλούς πολίτες, η σημερινή πραγματικότητα συνοψίζεται σε μία φράση:
«Η οικονομία ίσως αναπτύσσεται, αλλά οι περισσότεροι δεν βλέπουν αυτή την ανάπτυξη στην τσέπη τους.»
