Η εκρηκτική ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης και των μεγάλων κέντρων δεδομένων (Data Centers) προκαλεί μια νέα ενεργειακή στροφή στις ΗΠΑ, με τους τεχνολογικούς κολοσσούς και τα μεγάλα επενδυτικά κεφάλαια να στρέφονται μαζικά στο φυσικό αέριο.
Amazon, Nvidia, SoftBank και Microsoft συνδέονται με επενδύσεις τεράστιας κλίμακας σε μονάδες ηλεκτροπαραγωγής με φυσικό αέριο, προκειμένου να καλύψουν τις ολοένα αυξανόμενες ενεργειακές ανάγκες των κέντρων δεδομένων που υποστηρίζουν την τεχνητή νοημοσύνη.
Την ίδια στιγμή, μεγάλα επενδυτικά κεφάλαια της Wall Street, τα οποία παρουσιάζονται ως προσανατολισμένα στην «ενεργειακή μετάβαση», περιλαμβάνουν στα χαρτοφυλάκιά τους εταιρείες φυσικού αερίου και υποδομών Data Centers. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Blackstone, η οποία θεωρεί το φυσικό αέριο βασικό στοιχείο της ενεργειακής μετάβασης.
Η πρακτική αυτή επαναφέρει τη γνωστή θεωρία του φυσικού αερίου ως «μεταβατικού καυσίμου», δηλαδή ως ενδιάμεσης λύσης μέχρι την πλήρη αξιοποίηση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Ωστόσο, περιβαλλοντικοί επιστήμονες αμφισβητούν πλέον έντονα αυτή την προσέγγιση.
Βασικό πρόβλημα είναι το μεθάνιο, κύριο συστατικό του φυσικού αερίου, το οποίο σύμφωνα με τον ΟΗΕ έχει περίπου 80 φορές μεγαλύτερη θερμαντική ισχύ από το διοξείδιο του άνθρακα σε χρονικό ορίζοντα 20 ετών. Παράλληλα, επιστημονικές μελέτες επισημαίνουν ότι οι διαρροές μεθανίου κατά την εξόρυξη, μεταφορά και επεξεργασία του φυσικού αερίου ενδέχεται να είναι πολύ μεγαλύτερες από τις αρχικές εκτιμήσεις. Ειδικά για το υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG), ορισμένες έρευνες υποστηρίζουν ότι, αν συνυπολογιστούν όλες οι εκπομπές της παραγωγής και μεταφοράς του, το κλιματικό του αποτύπωμα μπορεί να ξεπεράσει ακόμη και εκείνο του άνθρακα.
Έτσι, διαμορφώνεται μια σοβαρή αντίφαση. Ενώ οι επιχειρήσεις διαφημίζουν τις επενδύσεις τους στην καθαρή ενέργεια και την πράσινη τεχνολογία, ταυτόχρονα χρηματοδοτούν νέες μεγάλες υποδομές ορυκτών καυσίμων για να τροφοδοτήσουν την ψηφιακή οικονομία.
Το ζήτημα αποκτά ιδιαίτερη σημασία ενόψει της COP31 στην Αττάλεια της Τουρκίας. Η ενεργειακή μετάβαση δεν κρίνεται μόνο από τις επενδύσεις σε ανανεώσιμες πηγές, αλλά και από το κατά πόσο περιορίζεται πραγματικά η εξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα.
Το ερώτημα που τίθεται είναι αν η τεχνητή νοημοσύνη θα αποτελέσει μοχλό μιας καθαρής ενεργειακής ανάπτυξης ή αν, στο όνομα της τεχνολογικής προόδου, θα οδηγήσει σε μια νέα γενιά επενδύσεων που παρατείνουν την εξάρτηση από το φυσικό αέριο.

