Έχουμε συνηθίσει τελευταία να μιλάμε για τη Φυλή μέσα από προβλήματα. Για όσα δεν έγιναν, για όσα καθυστέρησαν, για όσα μας ενοχλούν στην καθημερινότητά μας. Και δεν είναι λίγα.
Η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές ανοίγεις την επικαιρότητα του Δήμου και στο τέλος λες: «Μα γίνεται να μην αλλάζει τίποτα;»
Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε, μαυρίζει η ψυχή μας.
Όμως η Φυλή δεν είναι μόνο οι δρόμοι, τα σκουπίδια, οι λακκούβες, τα προβλήματα, οι αντιπαραθέσεις και οι ανακοινώσεις. Είναι και οι άνθρωποί της.
Είναι ο γείτονας που θα ανοίξει την πόρτα όταν χρειαστείς κάτι. Είναι ο άνθρωπος που θα προσφέρει χωρίς να το διαφημίσει. Είναι οι γονείς που τρέχουν καθημερινά για τα παιδιά τους. Είναι οι εκπαιδευτικοί που προσπαθούν. Είναι οι σύλλογοι, οι αθλητές, οι εθελοντές, οι άνθρωποι που οργανώνουν μια εκδήλωση, καθαρίζουν έναν χώρο, βοηθούν έναν συμπολίτη τους.
Και είναι όλα εκείνα τα μικρά πράγματα που συνήθως δεν γίνονται είδηση.
Ίσως, λοιπόν, να χρειάζεται να τα βλέπουμε κι αυτά.
Όχι για να κρύψουμε τα προβλήματα κάτω από το χαλί. Αυτά πρέπει να τα λέμε. Και να τα λέμε καθαρά.
Αλλά παράλληλα, ας θυμόμαστε ότι πίσω από τα προβλήματα υπάρχει μια κοινωνία που συνεχίζει να ζει, να δημιουργεί, να προσπαθεί και να ελπίζει.
Γιατί η καθημερινότητα μπορεί να μας κουράζει.
Η Φυλή όμως δεν είναι μόνο η καθημερινότητά της.
Είναι οι άνθρωποί της. Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται, που προσπαθούν και που δεν συμβιβάζονται με το «έτσι είναι τα πράγματα», υπάρχει ελπίδα.
Κι ίσως αυτό να είναι το πιο σημαντικό που έχουμε να κρατήσουμε σήμερα:
Δεν χρειάζεται να περιμένουμε να αλλάξουν όλα για να ξαναβρούμε το χαμόγελό μας. Ας αρχίσουμε να βλέπουμε, να αναδεικνύουμε και να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον.
Γιατί τα προβλήματα μπορεί να είναι πολλά.
Αλλά δεν θα αφήσουμε να γίνουν περισσότερα από την ελπίδα μας.
Και αυτή την ελπίδα, όσο κι αν σκοτεινιάζουν οι μέρες, δεν έχουμε κανέναν λόγο να την παραδώσουμε.
