Η κατάσταση στη Μεγάλου Αλεξάνδρου, στα Άνω Λιόσια, έχει ξεφύγει από κάθε λογική.
Τα έργα του ΔΕΔΔΗΕ έχουν αφήσει πίσω τους χαλάσματα, σπασμένα πεζοδρόμια, σκόνη και λάσπη, μετατρέποντας έναν από τους πιο κεντρικούς δρόμους της πόλης σε επικίνδυνο πέρασμα για πεζούς και οχήματα.

Η εικόνα θυμίζει εργοτάξιο χωρίς εποπτεία. Κανείς δεν δίνει εξηγήσεις.
Θα γίνει, άραγε, η πλήρης αποκατάσταση όπως οφείλεται ή θα ζήσουμε ξανά το γνωστό “μπάλωμα” — τις πρόχειρες επιδιορθώσεις που αφήνουν πίσω τους σπασμένα πλακάκια και ανώμαλες επιφάνειες;

Ας είναι ξεκάθαρο: τα πεζοδρόμια πρέπει να κατασκευαστούν από την αρχή.
Όχι “μπαλώματα”, όχι επιδιορθώσεις της στιγμής.
Χρειάζονται ολική ανακατασκευή με νέες πλάκες, σωστές κλίσεις, προσβασιμότητα για ΑμεΑ και ανθεκτικά υλικά, όπως επιβάλλεται σε έναν αστικό δρόμο αυτού του μεγέθους.
Οτιδήποτε λιγότερο θα είναι κοροϊδία και κατασπατάληση δημόσιου χρήματος.

Κι ενώ οι κάτοικοι αγανακτούν, κανείς δεν εμφανίζεται.
Η Τεχνική Υπηρεσία του Δήμου, που έχει καθήκον να ελέγχει τέτοια έργα, άφαντη.
Η Δημοτική Αστυνομία, που θα έπρεπε να ρυθμίζει την κυκλοφορία και να απομακρύνει βαρέα οχήματα, επίσης άφαντη.
Και οι δημοτικοί σύμβουλοι της περιοχής; Απόλυτη σιωπή. Κανένας δεν ενδιαφέρεται να δει τι γίνεται στη γειτονιά που τους εξέλεξε.

Όσο για τις παρατάξεις, συμπολίτευση και αντιπολίτευση το ίδιο:
Όλοι “ξέρουν”, όλοι “βλέπουν”, αλλά κανείς δεν μιλά.
Καμία ανακοίνωση, καμία παρουσία στο σημείο.
Η αδιαφορία έχει γίνει καθεστώς και η σιωπή συνήθεια.

Ο εργολάβος του έργου έχει αφήσει τους πεζούς χωρίς διάβαση, χωρίς προστασία, χωρίς καμία πρόνοια.
Μητέρες με καρότσια και ηλικιωμένοι περπατούν μέσα στο δρόμο, ανάμεσα σε μπάζα και φορτηγά.
Η ασφάλεια των πολιτών φαίνεται να μην αφορά κανέναν.

Η Μεγάλου Αλεξάνδρου είναι σήμερα καθρέφτης του τρόπου που λειτουργεί ο Δήμος Φυλής:χωρίς σχέδιο, χωρίς επίβλεψη, χωρίς ευθύνη.
Όλα γίνονται στο περίπου, όλα αφήνονται στη μέση, όλα “θα αποκατασταθούν” — ποτέ.

Οι κάτοικοι έχουν κάθε λόγο να αγανακτούν.
Δεν αντέχουν άλλα “μπαλώματα” ούτε άλλες υποσχέσεις.
Ζητούν νέα, σωστά φτιαγμένα πεζοδρόμια και έργα που σέβονται τον δημόσιο χώρο, όχι εργολαβίες που αφήνουν πίσω τους καταστροφή.

Η περιοχή δεν χρειάζεται άλλες δικαιολογίες. Χρειάζεται παρουσία, ευθύνη και λογοδοσία.
Και όσο αυτά λείπουν, η οργή των πολιτών θα μεγαλώνει — και δίκαια.