Κάθε μέρα που ξημερώνει στην Ελλάδα, νέοι άνθρωποι αφήνουν την τελευταία τους πνοή στην άσφαλτο. Ο αριθμός των τροχαίων δυστυχημάτων έχει πάρει τραγικές διαστάσεις· μιλάμε για έναν ακήρυχτο πόλεμο με θύματα τους ίδιους μας τους συμπολίτες, τα παιδιά μας, τους φίλους μας.

Κι όμως, η Πολιτεία δείχνει να αντιμετωπίζει αυτή την ανοιχτή πληγή της κοινωνίας μας με τον πιο εύκολο – και πιο ανάλγητο – τρόπο: νέα πρόστιμα, αυστηρότερος ΚΟΚ, περισσότερα χαρτιά και λιγότερη ουσία. Γιατί η ουσία δεν είναι να γεμίσει το κράτος τα ταμεία του με πρόστιμα· η ουσία είναι να σωθούν ζωές.

Πού είναι η πραγματική εκστρατεία ενημέρωσης;
Πού είναι τα σχολικά προγράμματα για την οδική ασφάλεια, η σωστή εκπαίδευση των νέων οδηγών, οι καμπάνιες με κοινωνικά μηνύματα που να συγκλονίζουν και να ξυπνούν συνειδήσεις;
Πού είναι οι σοβαροί έλεγχοι στους δρόμους, η φροντίδα στις επικίνδυνες διασταυρώσεις, η συντήρηση των δρόμων που μοιάζουν με παγίδες θανάτου;

Δεν μπορούμε να μιλάμε για «ατυχήματα» όταν κάθε μέρα χάνονται ζωές από αδιαφορία, κακή παιδεία, εγκατάλειψη των υποδομών και ανυπαρξία ουσιαστικής πολιτικής πρόληψης.

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται μόνο αυστηρότερα πρόστιμα.
Χρειάζεται μια εθνική στρατηγική για την οδική ασφάλεια που θα ξεκινά από τα σχολεία, θα περνάει από τα ΜΜΕ και θα φτάνει μέχρι την τελευταία γειτονιά.

Χρειάζεται ένα ισχυρό σοκ στην κοινωνία, μια καμπάνια που να κάνει τον καθένα να ανατριχιάσει με το ενδεχόμενο ότι το επόμενο θύμα μπορεί να είναι το παιδί του, ο φίλος του, ο ίδιος.

Δεν χάνονται «οδηγοί», χάνονται ζωές. Πίσω από κάθε λευκή πινακίδα με σταυρό στην άκρη του δρόμου υπάρχει μια οικογένεια διαλυμένη, ένα μέλλον που δεν θα ζήσει ποτέ. Η κοινωνία δεν αντέχει άλλη αιμορραγία.

Δεν είναι μόνο το πανελλαδικό φαινόμενο. Ο Δήμος Φυλής βιώνει καθημερινά το δικό του κυκλοφοριακό δράμα, με κορύφωση το χάος στις γέφυρες που ενώνουν τη Ζωφριά με τον υπόλοιπο Δήμο. Κάθε μέρα χιλιάδες οδηγοί εγκλωβίζονται, τα ατυχήματα παραμονεύουν και η ταλαιπωρία έχει γίνει μόνιμη κατάσταση.

Η αδιαφορία της δημοτικής αρχής είναι προκλητική. Ενώ γνωρίζουν το πρόβλημα, δεν παίρνουν κανένα ουσιαστικό μέτρο αποσυμφόρησης ή κυκλοφοριακής ρύθμισης. Η ευθύνη τους είναι τεράστια και δεν μπορεί να συγκαλυφθεί πίσω από δικαιολογίες.