Σε μια χώρα όπου οι εργαζόμενοι καθημερινά δίνουν μάχη για να σταθούν όρθιοι απέναντι στην ακρίβεια και την ανασφάλεια, η πιο προκλητική μορφή εργοδοτικής αυθαιρεσίας παραμένει η στέρηση των δώρων και του επιδόματος άδειας. Μια πρακτική που δεν αφορά μόνο έναν κλάδο, αλλά δυστυχώς απλώνεται ύπουλα σε διάφορους χώρους εργασίας.

Κι όμως, στον χώρο της εστίασης η κατάσταση έχει πάρει διαστάσεις κανονικής μάστιγας. Εργαζόμενοι που δουλεύουν ατέλειωτες ώρες, Σαββατοκύριακα και γιορτές, συχνά στερούνται τα πιο βασικά τους δικαιώματα. Το «δώρο» και το «επίδομα αδείας» δεν είναι χάρη, ούτε φιλοδώρημα του εργοδότη – είναι νόμιμη και αδιαπραγμάτευτη υποχρέωση.

Δεν είναι μόνο ότι ορισμένοι εργοδότες δεν δίνουν τα δώρα και το επίδομα άδειας. Ακόμη χειρότερα, υπάρχουν και οι «πονηροί» που καταθέτουν τα χρήματα κανονικά στον τραπεζικό λογαριασμό του εργαζόμενου για να φαίνονται νομότυποι και αμέσως μετά τον εξαναγκάζουν να τα επιστρέψει στο χέρι. Πρόκειται για καθαρή απάτη, για ένα οργανωμένο σχέδιο κλοπής που προσβάλλει τον εργαζόμενο δύο φορές: πρώτα με την εκμετάλλευση και έπειτα με την κοροϊδία. Αυτοί οι εργοδότες δεν είναι απλά παραβάτες, είναι εγκληματίες του μόχθου.

Κι όμως, ακόμη και στον δήμο μας υπάρχουν επιχειρήσεις όπου η πρακτική αυτή είναι κανόνας και κυριαρχεί η λογική του «δούλευε και πες κι ευχαριστώ που σε κρατάω».

Οι εργαζόμενοι βλέπουν τους εργοδότες να πλουτίζουν πατώντας πάνω στον κόπο τους. Όμως η αλήθεια είναι ότι, όταν υπάρξει καταγγελία, το κράτος υποχρεούται να επιβάλει βαριά πρόστιμα και κυρώσεις. Η κοινωνία οφείλει να τους απομονώσει, να τους καταγγείλει και να τους στιγματίσει ως αυτό που πραγματικά είναι: κλέφτες του μόχθου των εργαζομένων..Γι’ αυτό και η σιωπή δεν είναι λύση – η διεκδίκηση και η καταγγελία είναι το μόνο όπλο απέναντι σε μια πρακτική που δεν είναι απλώς παρανομία αλλά κοινωνικό έγκλημα.

Η κοινωνία δεν μπορεί να μένει απαθής μπροστά σε αυτόν τον εργασιακό μεσαίωνα. Η εργοδοτική αυθαιρεσία δεν είναι «εξυπνάδα», είναι κλοπή. Και η κλοπή από τον ιδρώτα του εργαζομένου είναι η πιο βρώμικη μορφή πλουτισμού.

Καλούμε τους εργαζόμενους να σπάσουν τον φόβο, να μιλήσουν, να καταγγείλουν. Να διεκδικήσουν όσα δικαιούνται. Γιατί κάθε φορά που ένας εργοδότης κλέβει ένα δώρο ή ένα επίδομα, δεν χτυπά μόνο έναν υπάλληλο – χτυπά τον πιο αδύναμο, εκείνον που μοχθεί για να ζήσει.